Annelies East

The end

2008-12-18T06:28:00.000-08:00

Kort maar krachtig...

Ik vertrek met meer dan met wat ik toegekomen ben!

Bedankt voor de vele steun bij dit schitterend avontuur, op en buiten 't werk...

Laatste tripje naar ... GOA

2008-12-15T09:36:00.000-08:00

Voorbije maandag, 8 december, was het hier Bakrid, een offerfeest en zodus...nog eens feestdag! Het ideale verlengde weekend om naar de plek te trekken die ik toch nog echt wou gezien hebben alvorens terug te keren naar Belgie.

Allé, ideaal, dat dacht ik op voorhand, tot er weer eens een bericht binnenkwam van extra waakzaamheid op de luchthavens op 6 december. En wanneer vertrokken wij? ... 6 december. In het verlengde van vorig bericht over de 10k ... ikke nog steeds klein harteke. Maar, ne mens moet af en toe eens op zijn tanden bijten en z'n eigen gedrag ni teveel bestendigen. Wijle weg naar Goa!
Alvorens we vertrokken, nog even op de foto met de kindjes van 'beneden', want de watchman gaat ons jammergenoeg verlaten. Intussen, één weekje later, ben ik blij te mogen zeggen dat ze hun blijkbaar bedacht hebben. Ze zijn er toch nog... Joehoe!

Luchthavens en vlucht overleefd; we kunnen dus beginnen aan ons zorgeloos weekendje. Alhoewel... de bekende hippiemarkt op zaterdagavond gaat niet door. Zo jammer, want dat is toch wel echt één van de dingen waarvan 'ze zeggen' dat je 't eens moet gezien hebben in Goa. Nog jammerder werd het wanneer ne klojo op nen brommer daar nog ne ganse uitleg aan geeft rond angst voor aanslagen, Goa volgende target enz. en dedees werd weer stiller. Piet en Aagje stonden mij echter zeer goed bij! En, 'k moet zeggen, misschien de eerste uurkes de zaterdagavond niet, maar daarna en ook de rest van 't weekend: zen, zonder schrik. Het was echt een ontspannend weekendje. Daar zaten de zalige muziekbandjes van het hotel zeker voor iets tussen. Manman, wa was da? Rainstorm, 'k zal ze niet rap vergeten! Foto duister of niet, hij moet erop.

Ik aan het genieten van Rainstorm
Na lang uit te slapen en een rustig ontbijt, trokken we naar 't strand...over de boten want we hadden precies ne verkeerde afslag genomen. Het Benidorm-gehalte op Baga beach (en ook daar in de straten) is wel behoorlijk hoog. Azoveel witten dat daar rond lopen!
Na een paar uurtjes strandliggen, besluiten we een tochtje met de scooter te maken. Tijdens een korte stop, op weg naar een fort, ga ik even een kijkje nemen in één van de vele kerken die Goa rijk is.
Voila, aangekomen bij het fort.
Zoals je misschien ook al zag op de vorige foto, is er van het fort niet zoveel meer overgebleven. Maar... het biedt wel prachtige uitzichten.
Die palmboomkes daar gans links op da heuvelke (as ge heeeeel goe kijkt), die hebben ze daar toch zeker gezet voor de fotokes. Efkes inzoomen...
Ook boven ons is er wat te beleven. Een zeearend met een viske tussen zijn pootjes. (Weer goe kijken)
Een kleiner vogelke waarvan ik de naam niet ken, maar toch ook wel mooi, vind ik.
Een beetje onder ons zijn ze blijkbaar een clip aan 't opnemen.
Bovenop het fort met binnenwateren op de achtergrond.
En wijle terug aan 't hotel aangekomen met de scooter. Zalig, was dat, nog eens zelf een rijdend ding besturen!
De familie klepkes.
Als afsluiter nog een fotoke van het hotel. 't Was er echt wel in orde! 't Was één van de weinige Indische hotels waar we tijdens het ganse weekend geen spel gemaakt hebben. Zijn wij het nu gewoon aan 't worden of was dit echt een uitzonderlijke bediening? 'k Mocht zelfs onze sleutel (tijdelijk) kwijt spelen en dan nog kwamen die altijd met de glimlach onze deur opendoen!

De 12k van Hyderabad

2008-12-08T09:03:00.002-08:00

Om een beetje in beweging te blijven, ga ik hier geregeld naar de fitness. Op de loopband een paar kilometertjes lopen, werd zo stilaan een 2x/week-activiteit.

Toen ik dan hoorde dat hier de "10k van hyderabad" georganiseerd werd, had ik een 'echt' doel voor ogen! Het moest en zou lukken. Met dank aan Sylvie voor mijn professioneel oefenschema in de laatste week vooraleer ik moest 'pieken'!

Maar... dat was buiten de aanslagen in Mumbai én mijn klein harteke gerekend.

Aangezien die aanslagen nog maar net gebeurd waren en ik schrik had om me op een massa-evenement (zo ongeveer 30.000 deelnemers) te begeven, ben ik uiteindelijk toch maar niet gegaan. (Voor wie mij kent, na veel vijven en zessen...)

Diezelfde dag, 30 november, ben ik dan wel mijn kilometers waarvoor ik zo getraind had, gaan afleggen op de loopband. Pieken moest ik doen, verdimme! Om dan toch nog een extraatje te hebben tov den 10k (eigenlijk dus gewoon psychologisch om toch iets positiefs te vinden in 't feit dat ik niet geweest was), heb ik er 12 gelopen! Jieha!

Voila, in mijn truike dat ik al gekregen had, aangezien je op voorhand moest ingeschreven zijn en met den ipod van Aagje, waarvoor dank, want ik was mijne mp3 op 't appartement vergeten:

De denkbeeldige eindmeet nabij.

Moe maar tevreden!

Een gewone Hyderabadse zaterdag, maar toch weer speciaal

2008-12-08T08:09:00.000-08:00

We moeten niet altijd op zwier zijn om dingen te beleven. 't Kan ook gewoon in de kelder, op de straat.

Ik had nog een lading bikskes van ons mama meegekregen om hier aan kindjes te geven. In de week is 't niet zo evident om in een schooltje te geraken, dus ging ik dat op zaterdag doen. Op zaterdag is 't hier in de voormiddag ook school.

Toen ik uit mijn appartement naar beneden kwam om op pad te gaan, zag ik dat onze kelder omgetoverd was, om er een puja te houden (bidden, zingen, samen eten, ...). Let op de man in 't zwart met oranje sjaal. Die dag liepen er in deze outfit heel veel mannen rond op straat.

In een met dekens afgebakend stukje zijn er een aantal mensen de maaltijd aan 't voorbereiden.

We krijgen een theetje aangeboden...

Foto's van de eigenlijke puja heb ik niet, want dan was ik weg werken. Naar 't schijnt was 't de moeite... Eerlijkheidshalve moet ik hier wel vermelden dat het zeker niet zo is dat ik elke zaterdag ga werken, hoor, maar toevallig wel diegene waar ik nu iets van op mijne blog zet ;-)

Verder nu over het bikskesverhaal. Dat schooltje waar ik naartoe wilde gaan, was er niet meer. Er was wel een ander om de hoek, maar de nood aan bikjes was daar volgens mij minder groot. Beter dan om ze op straat aan een groepje kinderen te geven, dachten mijn collega's en ik.

Amaai, wa was da? Het werd daar zowaar een gevecht, ik had nochtans bikskes genoeg. Maar 't lukte me niet zo goed om hen dat duidelijk te maken.

Ik probeerde hen ook op een rij te doen staan, zodat ik een beetje zicht had wie ik al eentje gegeven had, maar dat lukte me ook niet. Althans dat dacht ik toch...want ik heb het zelf niet eens live opgemerkt, 't was rap weer ne mierennest. 'k Was zelf stomverbaasd toen ik deze foto van Piet zag.

In ieder geval weer iets om mee te nemen...grote blijdschap om kleine dingen! 'k Hoop alleen dat ze niet meer teveel gevochten hebben nadat ik vertrokken ben, want sommigen wouden er precies meer terwijl een ander er daardoor geen meer had; de grote wereld in 't klein... Ook dat is realiteit.

Op schoolreis naar Nagarjunasagar

2008-12-05T20:17:00.000-08:00

Een heel groot meer, een dam, watervallen, een eilandje ... Nagarjunasagar!
Met een aantal teams van Colruyt India trokken we erop uit. Met de bus.
't Werd een dagje op z'n Indisch. Zo leren we elke dag weer wat bij.

Om 5u uit de veren, want om 6u verwachten ze aan onze opstapplaats. Eerste fout: Wij schoon op tijd aan 't wachten. Maar geen bus te zien... Gelukkig konden we bij het ochtendgloren genieten van het ontwakende straat beeld, met ratten.

Een goed half uur later dan voorzien, wijle weg!

Na een eindje te rijden, maken we een ontbijtstop in de natuur.

Ziehier het ontbijt (let op het aluminium schaaltje)
Ziehier de natuur
Ziehier mijn reddingsoperatie. Manmanman, fout 2: veronderstellen dat ze alle afval mooi gaan verzamelen. Neenee, boef, alle (een 50-tal) schaaltjes op de grond. Een aantal van de Belgen, waaronder ik, zagen het met lede ogen aan. Lap, weer een afweging tussen hoever meegaan in, aanpassen aan hun denken, hun cultuur, hun gewoontes en waar we iets van onze cultuur, waarden toch wel echt belangrijk vinden en dat willen aangeven. Bon, overwicht naar onze cultuur in dit geval: 'Annelies Greenpeace' zoveel jaren later op kruistocht met een plastieken zak om alles te verzamelen. Ik heb er heel veel vragen over gekregen. "What are you doing?", "No problem, this is usual in India", "Everybody does it", "Ok, if you really feel it's important, we will do it, please you shouldn't do this",... 't Leverde in ieder geval boeiende gesprekken op.

Daarna terug de bus in om rustig verder te rijden naar onze bestemming. Fout 3: rustig, ja, dat dacht je maar. Met z'n allen zingen, roepen, zelfs dansen op de bus!

Naarmate we dichter komen wordt het heuvelachtiger en zie ik hier en daar wat 'wateren'. Zo mooi, dat belooft!

Rond 11u komen we aan. Et voila, de dam!

Even later, na een klein beetje wandelen, bereiken we de Ettipottala waterfalls.
Nu eentje met mij erbij.

En nu eentje met enkele collega's erbij.

Tijdens het terugwandelen, geniet ik verder van de prachtige natuur, met nog wat andere watervallen op de achtergrond.

Indische natuur met Indische figurant.

In de namiddag maken we een boottocht naar een eilandje. Nog even achter mij kijken: de achterkant van de dam.

Op de boot met Deepa, nog een collega.

Aankomst bij het eiland. Miljaar, hier is precies nog volk.

En dan later terug van het eiland afgeraken. Uur van terugkomst is afgesproken, dus we zullen stilaan moeten vertrekken. Fout 4: Mo nee, mannekes, we hebben toch een zee van tijd. Diene boot zal wel niet op tijd zijn. En als we dan toch uiteindelijk allemaal aan de plaats staan waar de boot komt, dan gaan we niet in de rij staan wachten, neenee, dan gaan we nog wa foto's maken. We geraken bijgevolg dus ook niet op de eerste boot die toekomt. No big deal...time is plentiful, er komen nog wel boten zeker!
Dit kindje geraakte wel op de eerste boot. Dada!

En zo geschiede, er kwamen nog boten... Gelukkig toch dat we 2u vertraging opliepen, anders had ik dit mooi beeld niet kunnen schieten.

Charminar

2008-12-01T09:04:00.000-08:00

Ik maakte me de bedenking dat ik het toch niet kan maken om op mijn blog over mijn Hyderabadi bestaan niet te spreken over Charminar. In mijn archief van 14dagen geleden zitten zeker toch toevallig geen foto's van het bekendste monument van Hyderabad met z'n 4 minaretten. Voor de historici onder ons: gebouwd in 1591 omdat de pest bedwongen was.

Excuseer mij, ik realiseerde mij pas nadat ik onder da gewelf gelopen was, da 'k mij misschien beter een beetje vroeger nog eens omgedraaid had om ne mooie foto te maken. Toch nog een glimp...

Rondom Charminar, in het hartje van het oude stadsgedeelte, krioelt het van 't volk en de kraampjes. Let ook op de vrouwen in zwarte burka (al staan er hier nu wel ni zoveel op precies); in dit gedeelte toch een vertrouwd stadsbeeld.

Kraampjes, dus the place to be om wa klein prullen te kopen. Awel, ne houten lepel, da zou nog wel handig zijn om mijne tiramisu zo luchtig mogelijk te krijgen. (Jaja, ze hebben hier mascarpone... Speculaas en Amaretta wel geïmporteerd uit Belgie - Ellen, bij deze nene dikke merci voor de laatste lichting ;-))

Allé, 't is goe, Gerd, ge moogt hem efkes lenen om uw mannelijke autoriteit wa kracht bij te zetten. Iemand een Cent Waferke? Opgelet voor mogelijke chemische haarreacties...

Ik wilde nog zo graag van die metalen pottekes om uit te drinken. 'k Zal kik wel afbieden, die mannen maken hier prijsafspraken, verdimme! Soms moet ne mens al eens kunnen toegeven, en ja, ze waren echt wel mooi...

Ikke nog efkes tussen 't volk, met Charminar op de achtergrond.

Wat mij betreft, is het daar na een uurtje of twee per bezoekske wel genoeg geweest.

Met de bedenking dat het voor mij blijkbaar veel minder energie vraagt om drukte te maken dan drukte te ondergaan, besluit ik.

Voor vorst, voor vrijheid en voor recht!

2008-11-09T10:05:00.000-08:00

We hebben geschiedenis geschreven, as ge 't mij vraagt!

Mijn euforie is misschien moeilijk te begrijpen op 't eerste zicht, maar met een verslagje probeer ik u toch efkes inzage te geven in mijn kopke...

Onze koning en onze koningin komen op zaterdag 8 november naar Hyderabad. Een weekendje tevoren rijst het idee om nekeer te zien of we niks kunnen forceren. Zo een groepke Belgen hier, ge weet maar nooit dat we hen ergens mogen begroeten.

En zo begon het verhaal... Zaterdag 1 november bel ik naar de ambassade om onze wens uit te drukken. Gezien ik in weekenddienst op een noodnummer zat, verzocht de mevrouw mij maandag naar de consul te bellen. 't Was wel een beetje nood, want slechts 1 week meer, maar gewillig als we zijn, hebben we de lijn maar snel ingehaakt voor echte noodgevallen.

Maandag werd al snel duidelijk dat een ontmoeting er nog wel inzat! Voorlopige afspraak aan de luchthaven. De werkweek gaat verder, in mijn hoofd slingeren al wat vlaggen en lintjes.

Vrijdag komt er meer nieuws... De luchthaven wordt te moeilijk. 't Zal in de namiddag aan Charminar te doen zijn met koningin Paola, terwijl koning Albert met de zakenlui ergens anders zit. Leek ook nog wel gezellig, we zouden zelfs iets mogen zeggen. Wij, ook met dit plan in onze nopjes. Beetje later terug een wijziging. 't Zal toch met koning Albert en koningin Paola zijn, in een hotel. We kunnen met beiden spreken, en na mij te vergewissen van wat kan en niet, hoor ik dat het redelijk informeel zou zijn, maar dat we zoals het hoort volgens het protocol geen vragen mogen stellen. Bon, de psychologische en praktische voorbereiding kan beginnen!

Zaterdag, wijle perfect op tijd, op ons paasbest, in de lounge van het hotel. Mijn gsm rinkelt... slecht nieuws, programma beetje uitgelopen, ontmoeting in het hotel wordt onmogelijk. Oei, wat nu? Vliegensvlug naar de luchthaven is de boodschap!

De start van een fantastisch avontuur, 'k voelde mij sjust 'Schalkse ruiter'! Beetje voor we aan de luchthaven zijn, neem ik terug contact op met de ambassadeur. Waar gaat de ontmoeting plaatsvinden, waar moeten we zijn? Probleem, zij rijden rechtstreeks den tarmac op! Na een paar afwegingen, valt de beslissing dat we op eigen houtje gaan proberen op den tarmac te geraken. Aan de ingang van de luchthaven vragen ze ons vliegticket. Neenee, da hebben we ni, we moeten ook ni op de vlieger, we willen 'gewoon' de koning en de koningin van België uitzwaaien. Ze bezien ons nekeer raar, er komt iemand anders bij. Na eventjes overleg, mag er 1 iemand van ons naar binnen om daar aan een bureauke te gaan uitleggen waarom wij daar met een paar blanken staan nerveus te doen. Best ne man misschien, ons verstand blijft voorlopig zijn/haar werk doen.

Gerd, ge hebt ne fantastische job gedaan!

Ik kom, al was dat dan efkes zonder toestemming, ook binnen, om te zeggen dat we wel geen papier hadden, maar dat de ambassadeur aan de lijn misschien kon helpen.

We blijven erin geloven! De poll kort ervoor in de auto had uitgewezen dat het moest lukken, iedereen gokte op succes!

Yes, iemand van het Indische protocol komt ons halen en onder diens begeleiding mogen we door. Die vraag ons naar onze wagens, waarop we onze drivers bellen. Die komen echter afgewandeld zonder wagen, kink in de communicatie. We besluiten dan maar te voet te gaan (wat eigenlijk zelfs niet ver was), want de tijd begint fameus te dringen.

Veel legermensen met geweren gepasseerd, wijle de grote poort door, op weg naar den tarmac. Ze gebieden ons enkel te lopen waar zij het zeggen en wijzen ons richting een buske. Ola, klein misverstand, wijle moeten wel diene vlieger van de koning ni op, he.

Eerlijkheidshalve vertellen we dat we geen passagiers zijn. Lap, we vliegen weer van den tarmac af. Aan de poort mogen we blijven staan.

Maar wacht nekeer, as die hier passeren in nen auto met geblindeerde ruiten, dan gaan we wel ni veel gezien hebben, he. Een laatste telefoontje naar de ambassadeur dan maar, met de boodschap dat het ons gelukt is om binnen te geraken en met de vraag of de koning en de koningin efkes kunnen stoppen. Afwachten is de boodschap.

We zetten ons alvast in paraatheid.

De caravaan komt eraan.

En dan gebeurt het! De derde wagen houdt halt. Ruiten gaan naar beneden en tijdens de volgende momenten is er vanuit onze erehaag gestommel van 'hallo', 'daaag', 'leve belgië', 'leve de koning', 'leve de konignin'. Met dank aan Gerd voor de fantastische uitspraken.

Het was gewoon een zalig moment! De koning en de koningin lachten hartelijk en de ambassadeur kwam ons een hand geven met proficiat-wensen erbij.

Voldoening, euforie en heel veel humor! 't Was een fantastische avond!

Het bewijs ... "Waar een wil is, is een weg!"

Getekend, een trotse Belg

(die nog een beetje in trance verkeert, mo voor wie zou twijfelen, da ga wel over, hoor, maar laat er mij toch nog maar wa van genieten ;-))

Met dank aan onze ambassadeur

Diwali

2008-11-09T09:38:00.000-08:00

Het feest waar gevierd wordt dat het licht het haalt van de duisternis!

Wat een sfeer! Iedereen heeft blijkbaar 'crackers' gekocht om er op los te schieten.

En zeggen da we in België voor vuurwerk brandweerlui inroepen en de toeschouwers op een afstand dienen te blijven. Echt zot was da hier, vanuit mijn Westerse ogen althans!

Ongelooflijk ook, om op dinsdagavond 28 oktober op ons dakterras te staan.

En verschoten da kik ben, ni éne keer, 2 keer, maar ... Mo ja, wa wilde, knallen overal rond uwe kop en soms toch wel heel dichtbij. 'Klasjteringskes' vlogen in het rond.

Los van al 't verschieten, heb ik er nog wel van genoten, hoor, vooral as 't niet te dichtbij was ;-) Heel mooi vuurwerk! Bedenking die ik me wel maakte is dat er die avond wel veel geld (en mogelijks een paar vingers) de lucht zijn ingeschoten.

Awel, dit is nu echt één van die dingen waar ik aan de lijve gevoeld heb da ze u vanalles kunnen op voorhand vertellen en da ge zelf op voorhand kunt willen bedenken "hoe het zal zijn" (tja, karaktertrekske van mij), maar dat je moet meemaken om te beseffen wat het is!

Delhi - Agra - Jaipur: tri(oot)/(p)je om nooit te vergeten

2008-11-09T05:56:00.000-08:00

Op mijn Indisch verlanglijstje stonden Delhi, Agra en Jaipur nog te blinken. Het superverlengde weekend van Diwali was er het uitgelezen moment voor. Op vrijdagavond 24 oktober vlogen we naar Delhi voor een mooi gevulde 4-daagse in het noorden van India.

De start verliep wat moeizaam... Voorbode? Tja, misschien wel. Bon, ik begin bij het begin: Vliegtuig uurtje in vertraging, ons hotel bleek een ander te zijn dan wat op voorhand via de telefoon met een bureauke afgesproken was en bovendien geraakten we niet binnen. Daar stonden we dan met onze chauffeurs (van da bureauke) om 02u30 's nachts in Delhi te koekeloeren. Na duidelijk gemaakt te hebben dat we 't zouden appreciëren als ze ons dan naar ergens anders zouden voeren, vertrokken ze weer. Druk telefonerend met een paar andere pipo's die eens gingen bezien waar ze die blanke ambetanteriken die te laat toegekomen waren en blijkbaar ook nog ni op hunne mond gevallen waren, gingen steken.

Ashu Palace werd onze bestemming. Laat u vooral niet misleiden door de 'palace' in de naam. Enfin, de meeste beestekes zagen er toch al wa doodgespoten uit, dus we hebben ons maar schoon op ons beddeke gelegd om na een, we moeten eerlijk zijn, goede slaap terug te ontwaken.

's Morgensvroeg bureauke aan de lijn om te vragen waar we bleven. Afspraak was dat we zaterdagmorgen de centjes gingen neerleggen voor de 4 dagen. Met het gedoe van 's nachts hadden wij echter met de chauffeur beetje later afgesproken, zodat we de 4-daagse iet of wat uitgeslapen konden inzetten. Man, diene sjarel van da bureau al lastig aan telefoon en daarna werd het live nog erger. Als we dan ook nog begonnen te onderhandelen over de prijs omdat de eerste avond al op niks trok, was 't hek helemaal van de dam. Bon, na een aantal wederzijdse dreigementen ("we gaan bij een ander bureau", "niks van ge gaat betalen voor gisteren of ik bel de politie") hadden ze in da bureau door da misschien best iemand anders dan onze geliefde Rajan da boeltje verder regelde.

Uiteindelijk met de glimlach, allé, toch een beetje, vertrokken.
Op voor 4 dagen Delhi - Agra - Jaipur.

Vooraleer we vertrekken richting Agra, nog even een paar dingskes in Delhi bekijken.

De parlementaire buurt

In deze buurt vind je de residentie van de president. Het 'Rashtrapati Bavan' met de mooie poort.

Kodak eventjes tussen de spaken (da's zeker alleen van e wiel da ze da spaken noemen, swat, ge weet wa k wil zeggen) steken:

En dan naar de India Gate. Jammer genoeg moeten we goe voortdoen om op tijd in Agra te geraken, een stopje om 'Flanders' te gaan zoeken in dit monument, zat er dus niet in.
Bij het buitenrijden van Delhi, nog even halt houden bij de Bahai-tempel, beter gekend als 'lotustempel'
Op onze weg, zie ik geregeld zo van die gesponnen bedden.

Toch wel anders dan in Hyderabad, hier in Delhi... andere schoolkostumekes

andere autoriksja's (breder en andere kleur)

en veel meer fietsriksja's

Maar er zijn ook gelijkenissen... (bovenop) de bussen zit(ten) (het) even vol

Na vele kilometertjes en een aantal uurtjes, komen we nipt op tijd toe aan de Taj Mahal. Als 't om 18u donker is, is 't om 17u. lopen naar de ingang.

Het moment van de waarheid is aangebroken!

Verdimme, er willen precies nog mensen naar de Taj Mahal gaan kijken. Dan maar wa rupees extra om de rijen te kunnen ontwijken. Blijkbaar gekende en aanvaarde corruptie aan de Taj Mahal. Terwijl we ze daar zo voorbij gingen, stelde ik me de vraag of dit eigenlijk wel kon. 't Was in ieder geval nadien nog stof om toch eens over na te denken. Maar eerlijkheidshalve moet ik hier dus wel neerschrijven dat we de praktijk ook toegepast hebben.

Als we door deze ingangspoort zullen gegaan zijn, zal de Taj Mahal voor ons geen onbekende meer zijn.

Et voila! Super!

Let ook op de weerspiegeling in het water rechts van me... moeilijk te zien, want ik sta er eigenlijk beetje voor.

Om op het witte marmer te lopen, krijgen we stofkes om over onze schoenen te doen.

Eén van de zuilen bij schemering...

De poort langs waar we zijn binnengekomen, bekeken vanaan de Taj Mahal.

De mooie bloemversieringen: het zwart komt van België!

Eén van de andere toegangspoorten bij zonsondergang.

Na het adembenemend bezoek, brengt onze chauffeur ons naar een plek waar ons getoond wordt hoe die motieven in het marmer van de Taj zijn aangebracht. Na 5 minuten uitleg, worden we in deze shop binnengeleid.

De weelde hierbinnen staat in schril contrast met het straatbeeld. Ik had het hier beetje moeilijk mee, zeker omdat wij dan als blanken onmiddellijk gekoppeld worden aan die weelde.

Eventjes afzondering en 's avonds hierover een smsje naar ons mamsie had ik even nodig ...

Na een overnachting in Agra, vertrekken we zondagmorgen naar Jaipur. Onderweg halt houden bij Fatehpur Sikri.

Het niet-betalende deel

Dezelfde 'versiertechniek' dan bij de Taj Mahal...

Zicht vanop het fort...

Beneden is er een ezeltje op wandel.

En dan naar het betalende deel. Eigenlijk beiden heel mooi, zo in die rode steen, maar ook wel anders.

De symboliek achter deze muur, vind ik prachtig. 3 godsdiensten hand in hand. De kruisen van het christendom, de pijl-motieven van de islam en die waaiertjes eronder van het hindoeïsme.

Nog een paar mooi bewaarde delen in het Sikri-gedeelte:

Na dit stukje cultuur, een zalige brok 'natuur'. We stoppen aan het Keoladeo Ghana National Park om een fietstocht te maken door deze bird sanctuary.

Eens je van het hoofpad wegrijdt, zie je heel veel vogels. Van ver soms...

Maar ook dichtbij!

En ook de egeltjes zijn weer van de partij. (Kleine correctie nadien aangebracht... eekhoorntjes natuurlijk. Met dank aan mam en zus om mijn biologie bij te schaven!)

Een eindje voor mij (en mijn fiets) zie ik plots een hert!

Samen met de witte vogeltjes ernaast (jaja, goe kijken, je kan ze zien), verdwijnt het hert langzaam uit mijn zicht.

Na een super ontspannend fietstochtje in het park, zetten we onze rit verder naar Jaipur.

Onderweg zie ik vele dromedarissen die karren voorttrekken. Aangezien da teveel beweegt en ik dus keer voor keer een troebel beeld heb, trek ik een fotootje van ne stilstaande.

Van wat zich 's avonds nog in Jaipur afspeelt, zijn er geen foto's. Maar ook zonder foto's zal ik dit niet snel vergeten. Johan's internationaal paspoort met visum kwijt! Er wachten ons spannende momenten op zoek naar het verloren goed, maar tevergeefs... Niks meer te bespeuren.

Politie gaan inlichten, ambassade bellen, nieuwe pasfoto's laten nemen, proberen om bij terugkomst in Delhi een hotel te boeken zónder internationaal paspoort, manmanman. Enfin, weer een procedure die we nu kennen! En al bij al... nadien bekeken, is 't nog goe meegevallen: Met slechts 1 dag vertraging vergezelde Johan ons terug in Hyderabad.

Bon, terug naar het reisverslag... maandag rond 11u. zetten we onze planning verder.

Eerst naar Jantar Mantar, waar ik mijn interesse voor de sterrenkunde herontdek, al was het niet mijn strafste vak. Een paar meetinstrumenten.

Met dit groot spel, deden ze voorspellingen ivm de oogst. Met dit instrument wil ik op de foto staan!

Bij mijn sterrenbeeld-instrument Leeuw!

Na Jantar Mantar, is City Palace aan de beurt. De naam 'pink city' wordt me duidelijk.

Voor elk seizoen, is er een mooie deur. Als ik me niet vergis, is deze de zomer!

Nog wa pink-beelden.

Bij het verlaten van City Pace valt mijn oog op de verzameling brommerkes,

die véle gezinnen kunnen vervoeren. let op de achtergrond op de typische bazarkes in Jaipur.

Een klerenkraampje om u tegen te zeggen!

Het Water Palace. Als dat geen mooi decor is om mij nog nekeer bij te zetten...

Zo gezegd, zo gedaan!

Op naar de Apentempel. Azo veel apen, klein en groot.

Gezellig aan het water

Vanop de trapjes een beeld van het complex van de Apentempel, in een berg- en rotsachtig landschap. Weer eens iets anders!

Mannekes, ge zit hier wel in nen tempel, he!

Om de aandacht van de toeristen te trekken, kruip ik ni op nen andere aap, maar op de top van ne koepel, peist deze hier.

Alvorens ons dagje bezienswaardigheden in Jaipur af te sluiten, rijden we naar het hoger geleden Tijgerfort. Het Water Palace nog eens, ik kan er niet genoeg van krijgen!

En dan: zicht over Jaipur. Als je goed kijkt, zie je tussen de smog dat groot spel van Jantar Mantar waarmee voorspellingen voor de oogst gebeurden. (Links onderaan, mo ni gans in den hoek, he)

Het Tijgerfort

en de zonsondergang bij het Tijgerfort

Ook al was het een tripje met wat struikelblokken (onze terugvlucht blijkt ook nog gecanceld te zijn), ik ben heel tevreden weer een ander stukje India ontdekt te hebben!

... En de zon ging onder...

Visakhapatnam... Vizag voor de vrienden!

2008-10-20T08:35:00.000-07:00

Zaterdag 11 oktober vroeg uit de veren, want Regina, Aagje en ik hadden een vliegticket richting Vizag geboekt. Op het programma: een weekendje genieten van de oostkust van Andhra Pradesh! Oceaan, palmbomen en bergen bij mekaar... Als dat geen mooie cocktail is.

Om het rustige Yarada beach te bereiken, moesten we eerst een bergpasje over. 't Was een prachtige weg, met prachtige uitzichten. Let op het beestje dat ik juist in 't midden van mijn foto heb kunnen plaatsen!
Wijle met onze Ambassador! Gelukkig hadden we nen driver mee om de foto te nemen ;-)
Al een beetje gezakt in hoogte, en al wa dichter bij 't strand en 't groen... Ook langs de niet-strand-kant mooie uitzichten
Al van den boerenbuiten te zijn, kan ik niet passeren aan zo'n taferelen zonder mijne Canyon (knipoog naar Piet) boven te halen.
Kom van da dak af!

Bijna terug op zeeniveau, dus we zullen er gaan zijn... Laatste stukje weg!

Ja, 't is zover! We zijn er! Action in the ocean by my colleagues

Ik ging mijn kleren niet uitdoen, hoor, mijn oog mocht toch ni nat worden. Annelies, kieken, er is wel nog nen afstand tussen uw voeten en uw oog, he, als ge 1m78 lang zijt... Natte kleertjes dus!

Action on the beach by my colleague and me!

Na een tijdje luilekkeren op het strand, beslissen we een strandwandeling te maken. Naïef as da we zijn... Allé, tot aan den berg, beter gekend als "Dolphin's nose"... Dimme, veel te ver, we beslissen dan toch maar om eerder rechtsommedraai te maken.

In de heenrit waren we door een heel lokaal, landelijk dorpje gereden en aangezien er maar 1 weg is naar dat strand...moesten we terug door het dorpje. Onze driver laten voorop rijden en wijle een stukje te voet erdoor. India opsnuiven, heet dat dan. Snuif maar efkes mee!

Mooi stalleke, niwaar?

Stofkes verkopen

Water pompen

Met zo'n klein ventje ernaast, lijkt zo ne riksja toch nog groot.

Oogjes die misschien nog zo geen blanke gezien hebben...

In het idee dat boven op de trap de ouders van dit ventje stonden, trekken Regina en ik naar boven om de foto op het schermpje te laten zien. Daar zijn ze hier verzot op. Eens boven blijkt dat het niet de ouders, maar de teachers waren!

Krishna, één van onze collega's in Colruyt India, is oorspronkelijk van Vizag. Op dat moment was ze bij haar ouders even op vakantie. We mochten er zaterdagavond genieten van een hele leuke, warme, gezellige, huiselijke sfeer! De Indische gastvrijheid kent geen grenzen.

Zondagmorgen rijden we naar de Kailasagiri-hill. Kabelbaan, niks te kabelbaan... wij, sportievelingen gaan met de stairs. 1000 waren er aangekondigd, maar 't waren er 822 in 't echt. 'k Heb nog altijd spijt da 'k ze geteld heb, anders zat ik nu in 't gedacht da 'k 1000 trappen opgestapt was.

Boven aangekomen!

Na de beklimming trekken we naar Ruchikonda beach waar we onderhandelen voor een privé-boottochtje op de oceaan.

't Zicht vanop de oceaan was mooi...

MAAR... om eerlijk te zijn heb 'k ze toch wel genepen. Springt daar toch gene Indiër in 't water en blijkt da diene de oceaan lichtjes onderschat had. Motor weer in gang, en er met de boot en het touw achter. Enfin, alles in orde gekomen, hoor, mo bibi beteke schrik. De zandbank daarna maakte het compleet. De nuchtere, maar terechte opmerking van Aagje: "'t is niks, Annelies, als we hier overboord vallen, vallen we op ons gat!" De golven hebben ons echter weer mooi van de zandbank afgeholpen en een beetje later stonde we met onze voetjes op de grond.
Of voor de kindjes: voetjes in de lucht op 't moleke... een kermiske op het strand

Terwijl mama en papa niet luisteren naar wat er op het bord staat.

Na Ruchikonda beach rijden we verder naar de red Dunes. Nog wat mooie zichten onderweg.

Als da gene kunstfoto is! Tadam...

Aangekomen bij de Red Dunes

Het meest voorkomende scenario... Please 1 picture?! Regina heeft het weer aan haar been!

Mo zie nekeer, wat 'n leuk boompke, daar moet ik gaan onderstaan!

Arranged marriage, love marriage or secret love ... Who knows?!

In Bheemili gaan we nog even naar de Dutch Cemetry. Op de graven zouden Nederlandstalige opschriften staan, maar dat konden we niet zien, want the gate was closed.

Fotoke van de cemetry door de gesloten poort.

Stilaan tijd om af te ronden..

The end of a great weekend!

Appendix: Kwestie van de 'lessons learnt' ewa te delen, niet alleen op 't werk, maar ook daarbuiten! Wat betekent 24h check-in check-out out? Da ge eenders wanneer moogt uitchecken? Ja, goe geprobeerd, dat dachten wij ook, en ze hebben het ons nog bevestigd ook... Alleen moet je dan wel een extra nacht betalen als 't 24h na uwe check-in is da ge uitcheckt! Ik hoop u met deze informatie eventueel 30minuten discussie te besparen. Maar enfin, na een receptie bijeengeroepen te hebben, is 't ons als bij wonder nog gelukt om er, omgerekend, 30euro af te krijgen. De balans: Toch nog op tijd voor onze vlieger en 1euro per minuut discussie bespaard...ni slecht toch!

Op naar de zoo

2008-10-19T10:20:00.000-07:00

De schepping in al zijn variëteit,
mens en dier zijn verschillend wereldwijd

daarom moest ik tijdens mijn Hyderabads bestaan,
toch ook eens naar de zoo gaan!

Ne mega-turtle

(basstem) Awel jong, wa stade gij daar zo te kijken, in Europa nog nooit nen aap onder nen boom gezien misschien?
De witte tijger. Miljaar jong, mooi, maar 't zien er eigenlijk gevaarlijke beesten uit. Als die 4 die er zitten nu tegelijk tegen die roeste kooi zouden springen, kunnen die daar dan niet uit?, was de eerste vraag die in mij opkwam. Misschien hebben de nieuwsberichten van "Indische zoo-ontsnappingen" daar wel iets mee te maken...
Hier hangen precies patatten aan de bomen. Na een paar vreemde blikken van Indiërs omdat we foto's aan 't nemen zijn van bomen ipv van beesten, informeren we ons toch eens: het blijkt een 'olifantenboom' te zijn.
De schepping in al zijn variëteit ....
schoon en lelijk wereldwijd.
Bruintje, euh, zwartje de beer ziet er een beetje boos uit.

Awel, as ge 't mij vraagt, ziet er de beervariant hieronder toch wel liever uit.

Een moskee in de zoo. Tja, jongens... da's om moppen vragen, he!

'k Wist da ze in India soms nog wa achter zijn, mo zoveel?

Mijn excuses voor de uitlatingen, we mogen toch al eens zeveren, he. Ter compensatie...Da hebben ze toch wel heel mooi nagebootst, he. Voila, mijn impulsief karakter komt weer boven: er eerst een fameuze lap op geven en 't dan egau proberen goemaken...

Pechvogel van de week

2008-10-05T07:15:00.000-07:00

De feiten:
- 1ste weekend: valpartij - gevolgen: linkerflank beschadigd - elleboog geschaafd, heup blauw
- begin week 2: ooginfectie - gevolgen: behoorlijk wa pijn - naar spoed - eventjes buiten strijd

En voor wie dacht dat ik vanaf nu bondig ga beginnen schrijven, goe mis!
Hier gaan we...
- Wat gebeurt er als ge na een avondje uit terug naar huis wil gaan, van uw melk zijt omdat ge een schoon balloneke gekregen hebt en bovenal als ge een beetje lomp zijt en als ge niet doorhebt da een verhoogske achter u stopt en ge toch een stap achteruit zet? Ge valt ne slag achterover op uwe rug! Buiten 't feit dat ik het hier af en toe nog eens mag horen, vielen de gevolgen goe mee. De rapjes op mijn elleboog zijn al ongeveer genezen en de blauwe schijn op mijn heup trekt al weg.

- Het 2de feit was iets pijnlijker. Maar ook dat is intussen zo goed als achter de rug.
De voorbije dinsdag begon mijn linkeroog hevig te tranen. "Heb ekik verdriet da kik ni weet?", zou Urbanus zeggen. Nu kan ik het hier met wat humor neertypen, maar eerlijk gezegd was de humor er toen niet echt meer bij. Blijkbaar is mijne mond ne goeie barometer (bron: collega's), want het werd plots (troebel) beeld zonder klank. Het werd tegen dinsdagavond een behoorlijk pijnlijke zaak met mijn rood, tranend oogje dat geregeld toetrok. Mijn lieftallige collega's overtuigden me naar spoed te gaan. Ik was er eigenlijk niet graag bij, 't ziekenhuis in India was tot dan toch wel een drempel voor mij... Gelukkig stond die hele tijd Regina aan mijn zij om mijn traantjes, ondertussen niet meer alleen van de infectie maar ook van een beetje verdriet (verdriet da 'k wel weet, zou Urbanus zeggen...), te drogen en mij te helpen mijn manneke te staan in 't ziekenhuis. Ons manneke staan was in 't begin toch wel nodig. We komen daar toe op spoed en de dokteres zegt direct: het is een infectie. Moet je daar ni in kijken? ... Neenee, 't is duidelijk. ... Wij willen een oogarts zien ... Ik ben oogarts ... Kijk dan in da oog ... Bon, ze ging uiteindelijk toch eens in mijn oog kijken. Manmanman, azo een felle lamp! Jammergenoeg kon ik net geen licht verdragen in dat oog. Toen ze aan mijne kajiet begreep dat het misschien toch serieus kon zijn, deed ze iets verdovend in mijn oog, zei ze dat ik 'a little worried' mocht zijn, en belde ze naar een gespecialiseerd eye institute om mijn komst te melden. Eens daar aangekomen, kreeg ik er al snel vertrouwen in. Eén van de dingen die voor dat vertrouwen zorgden waren toch wel de herkenbare apparatuur van bij mijn eigen Belgische oogarts. 't Werd zelfs nog efkes grappig toen diene dokter zijn gsm ging... Tunetje van nen ambulance, begot! Ik kreeg diezelfde avond nog wa druppels mee en moest woensdagvoormiddag terug voor onderzoeken. Ahv testen, foto's en een laboratorium-onderzoek van een beetje weefsel dat ze van mijn oog geschraapt hadden, werd mijn medicatie aangepast. Na 2 dagjes thuis van 't werk ging 't al veel beter. Zaterdag moest ik op controle en ik kreeg een goed rapport. Duidelijk verbetering zichtbaar. Aangezien het oogoppervlak toch nog niet helemaal genezen was, moet ik wel woensdag nog eens terug voor een laatste (denk ik toch) controle.
Het moet gezegd... Ik word daar heel goed verzorgd!
Weer een ervaring rijker, een grens verlegd, en een vooroordeel minder!

PS: Om begrijpelijke reden bevat dit bericht geen foto's.

Het besef

2008-10-05T07:06:00.000-07:00

Tijdens het eerste weekend hebben we in de buurt van Hans' appartement een wandeling gemaakt. Hans, Piet, Kjell en ik trokken op pad met de camera op zak om wat "India-beelden" te schieten! Hans moest zijn huis uit zodat Katrien, Gerd en Evy zijn verrassings-verjaardagsfeest konden voorbereiden. Opgezet spel, of niet, 't was toch wel de moeite waard!

Vele impressies... het besef terug in India te zijn!

Ik laat de beelden spreken, zoals ze dat bij mij gedaan hebben...

There we go - part 2

2008-10-04T06:23:00.000-07:00

Intussen een kleine twee weekjes terug in Hyderabad. Dus hoog tijd om mijn blog up to date te zetten... Efkes rewinden (speciaal een hip woord voor mijn ex-roomy Kjell ;-) )

Maandagmorgen 22 september was het zover. Startschot voor periode 2 van... 2. "Oeioeioei", denken misschien sommigen onder jullie die nog niet op de hoogte zijn, "Was dat niet voorzien voor 3 periodes, tot ergens in april?"
Inderdaad, de plannen zijn veranderd. Door wijzigingen op het werk, kreeg ik de vraag om in december mijn voetjes op Belgische bodem te houden en flexibel als ik ben (humhum... soms toch ;-)) was dat ok voor mij. Ik heb een heel leuke, verrijkende 1ste periode gehad en hoop op een 2de periode van 't zelfde kaliber, maar nu ik het zo in mijn kopke gestoken heb, zie ik het zéker zitten om in december al 'voor echt' terug te keren en daar privé de pauze-knop weer op play te zetten, en professioneel een nieuw cd'ke in te steken.

Maar nu... focus op het 'nu'... 3 maanden Hyderabad! De aankomst hier was natuurlijk heel anders dan de eerste keer. 't Was aangenaam te ervaren dat het toch allemaal al een beetje vertrouwd aanvoelde, maar dat nam niet weg dat het na een hartverwarmend en intens verblijf in België toch wel even wennen was. Intussen is de stap in de andere wereld opnieuw gezet! En maar best ook, want aangezien het verblijf is ingekort, wil ik hier de komende 3 maanden zowel op als buiten 't werk nog een slagske doorgeven, een tandje bijsteken of vul zelf maar aan met een zegswijze naar keuze. Ik ga er dus voor tot 19 december!

't Is zover... The end of period 1

2008-09-03T03:41:00.000-07:00

Binnen een uurtje(nu woensdag 16u30 Indian Time) vertrek ik hier richting luchthaven. Een paar uurtjes vroeger dan verwacht, want er bleek een probleem te zijn met mijn oorspronkelijk geboekte vlucht. De voorbije uurtjes waren bijgevolg nogal stressy... op zoek naar andere vlucht om alsnog vanavond te kunnen vertrekken. Ik moest en zou dit weekend in de tent van Elingen staan! Als bij wonder is 't nog gelukt ook. Morgenvroeg om 7u40 (als nu alles goed loopt, I cross my fingers), land ik in Zaventem. Manmanman! Enfin, beetje adrenaline kan geen kwaad zeker?!

Even rustig worden... 't Is mooi geweest, die eerste maanden. Heel veel beleefd, gezien, gevoeld, ervaren, geleerd... Tuurlijk af en toe een momentje van 'gemis', maar ik had het gevoel dat wel een plaatsje te kunnen geven. Heel blij dat ik gekozen heb ervoor te gaan, maar nu ook heel blij om even naar het ouwe getrouwe Pajottenland terug te keren. Hyderabad, see you in some weeks time!

Elingen, here I come en ge moogt er zeker van zijn: 'k zal daar ook nekeer goe met mijne kop zwieren!

Op verzoek: het appartement en het werk!

2008-09-02T22:55:00.000-07:00

De eerste periode zit er hier bijna op en nu heb ik nog altijd geen foto's op mijn blog gezet van ons appartement en 't bedrijf (behalve toch wel een paar met Ethnic Day, he, voor de aandachtige kijkers)! Op speciaal verzoek, want er waren er al die dachten da 'k ik hier ni werkte, begot, ... terumterum (=tromgeroffel)...
Casa Colruyt (appartement) en Pioneer Towers (blok waar Colruyt in zit)

Deel 1: Het appartement

Eten aan onze glazen tafel

... nadat het klaargemaakt is in onze keuken

Tot rust komen in de living

Een luchtje scheppen op het terras

Contact met het thuisfront via mijn laptop

Doke doen in mijn beddeke

Een wasje en een plasje in de badkamer. Zoek de fout!

Antwoord: glazen ding staat verkeerd! Ipv tussen de douche en de lavabo, hebben die Indiers da toch wel ni tussen de wc en de lavabo gezet zeker!

Deel 2: Pioneer Towers

Dienen blauwe building is het! Daar moeten we zijn.

Efkes kijken of we vandaag toch geen bom meehebben.

Nee? Ok, dan kunnen we verder. Op naar verdieping 7. Aan de receptie.

De landschapsbureau's (met nog wat kleurige restanten van Independence Day)

Aan het werk!

Tijd voor de lunch: nog een verdiepingske hoger: op het dak van Pioneer Towers bevindt zich de kantine
Je kan daar eten verkrijgen...maar ik ga voor de alternatieve lunchVanop het dak zicht op de streek daar. Man, daar wordt gebouwd!

Nog een kiekje op het dak met Colruyt-India people (Jaja, ge ziet het goed, met zwembad op de achtergrond)

Sajid is getrouwd!

2008-09-02T22:38:00.000-07:00

En wij mochten erbij zijn! Sajid bij aankomst aan de function hall

Eerst efkes bij Sajid gaan proficiat wensen en dan worden Regina en ik verbannen naar de vrouwenkant. Proficiat, Sajid, en 't is nu ni omda ge getrouwd zijt, da ge met ons nimeer moet op stap gaan, he!

Ziehier de bruid. Allé, 't is toch nog ne knappe, uwe vent, lach nekeer mooi!

Na een tijdje in de function hall gezeten te hebben en mijn mond in een kramp getrokken om met de blanke glimlach op de foto's te staan, gaan we aan tafel!
Het ziet er niet altijd even smakelijk uit, maar geloof me: 't was lekker! Vol-au-vent op z'n Indisch (lees: juist de pluimen verwijderen en mixen)

Voor we vertrekken, ontdek ik de weg naar de keuken. Toch efkes gaan kijken vanwaar ons feestmaal kwam.

Ajanta en Ellora caves

2008-08-27T10:26:00.000-07:00

Na een korte analyse door mijn lieftallige collega's bleek ik toe te zijn aan een paar lessen hip-zijn. Een snelcursus tijdens het verlengd weekend deed wonderen. The new Annelies is born!

Moven, Annelies rules, big time, what the hell, ... het hip-zijn heeft geen geheimen meer voor mij! Gewoon overal een engels woord tussenthrowen! Ziehier, mijn eindexamen...

Voor da we gaan beginnen cruisen voor how knows hoelang, efkes de stomach vullen.

There we go! Damn, ne platte band.

Hi guys! Binnen de kortste keren, de total village op straat!

Volgende hindernis... the fucking police. Vanonder hunnen boom voelen ze blijkbaar de noodzaak om hun gezag te laten gelden. No prob, smile for the picture (les 1 in de reeks hoe krijg ik ze echt lastig)

's Avonds aangekomen aan het hotel! Yes, ze hebben hier een schommel. Oei, da's ni hip zeker?! Af en toe verval ik nog eens in mijn oude gewoonten. ;-)

's Anderdaags 's morgens, tijd om te moven. Caves, here we come!

Puur modellingwork!

Mijn hippe collega's on the bridge!

Wa stromend water, refreshing time!
Hey teacher, leave those kids alone!Uwe stijl veranderen in één weekend. 't Zijn monkeys die dat doen, zeker ?!

Independence day

2008-08-27T09:51:00.002-07:00

In België verlengd weekend, awel, wijle ook. 15 augustus is Independence Day!
De vaderlandsche liefde siert de Indiërs toch wel. Er zal gevierd worden, alles en iedereen gedecoreerd. Een reden om onze knapperd van achter den toog (rechts) efkes op foto vast te leggen! Op de tonen van de Indische airekes, met de driekleur erbij!

08-08-08

2008-08-27T09:31:00.000-07:00

Als dat geen mooie datum is om te verjaren! Mijn verjaardag in India, 't was eens wa anders.
Hoe konden we dat beter vieren dan in ... Little Italy

Efkes beetje asociaal doen, moja, toch wel heel blij da ze mij in België niet vergeten waren!

Na Little Italy tijd voor onze intussen vertrouwde plek: F-bar! 't Heeft zo zijn voordelen, een vertrouwd plekje... geregeld eentje van het huis. Met de vlammekes erbij!

Eigenlijk die avond heel moe van de drukke werkweek en ni veel volk, dus we besluiten het 's anderdaags nog eens over te doen. Goeie beslissing, bleek zaterdagavond!

Et voila, opnieuw e shooterke!

Normaal op mijn verjaardag zelf, maar uiteindelijk 2 dagen en 7 keer zagen later, kan ik mijn Indische bloezen gaan afhalen bij de tailor. Om elkaars taal niet te verstaan is een score van 2 op 3 bloezen gelukt, toch wel een mooi resultaat, vind ik!

Rondreis Zuid-India... zaaaaaaalig

2008-08-10T03:54:00.001-07:00

Op 12 juli was 't zover. Het vliegtuig op, richting Chennai om daar Evy, de 3 andere reisgenoten, Julie, Lennie en Yves, en onze reisleider, Ravi, op te wachten.

Super was het, toen ik Evy tevoorschijn zag komen! Het startschot voor een prachtige rondreis was gegeven. 16 dagen lang op verkenning door het Zuiden van India.

We reisden met ons busje van Mamallapuram naar Pondicherry, Gongaikonda Cholapuram, Tanjore, Trichy, Madurai, Periyar, Allepey, Backwaters, Kochi, Mettupallayam, Ooty, Mudumalai, Mysore, en eindigden in Bangelore.

Een volledig reisverslag ga ik er hier niet van maken, maar ik probeer er wel een paar topmomenten uit te halen. Geen simpele karwei uit zo'n massa aan mooie, verrijkende belevenissen.

Nadat ik de tekst hierboven geschreven had, begon ik foto's bijeen te zoeken. En... 't is toch behoorlijk uitgebreid geworden! 't Is sjust zoals met mijn babbelen, he, eens ik begin, ken ik geen grenzen...Voor wie zou getwijfeld hebben: ik ben dus nog steeds dezelfde!

Op het strand in Mamallapuram: bootjes met hopen met op de achtergrond een tempel (als je goed kijkt)

Ja, troef!

Op weg naar Pondicherry een korte stop bij de zoutmeren.

En wat heeft de spelende vrouw nu geleerd? ... (ge weet wel, he, die één op Holland met haar benen en armen omhoog terwijl ze op de grond lag.)

Dat je nooit in die vierkantjes tussen de wegelkes moogt lopen! Slijk, bweikes. Gelukkig een beekske om sandaal en voet proper te krijgen. Maar daarna op de bus ... pikken, pikken, a ja, da beekske was wel met zout water. Al doende leren we, he!
Met Evy een kleine poseeract aan Gongaikonda Cholapuram.

Twee emmertjes water halen. Deze keer om Julie en Lennie hun voeten terug proper te krijgen. Verraderlijke ondergrond in India, zenne.

Op weg naar Tanjore, efkes stoppen aan een brugske. De vissers met hun netten! Na 10 keer klikken op mijne kodak eindelijk ne foto waar hij zijn net juist uitgooit.

Aan de Shivatempel in Tanjore word ik gezegend! Miljaar, had ik toen geweten da 'k een week later voor haar broer nog zou moeten gaan lopen in de jungle, 'k had het waarschijnlijk niet gedaan.

Bezoekje aan de bronzen fabriek. Ik dacht daar terecht te komen in ne grote hangaar ofzo, mo ba nee, bij éne thuis die da daar samen met vader en broer deed. 'k Heb mij nooit gerealiseerd da achter zo'n bronzen beeldje zoveel geduld schuilgaat.

Local Indian food, geserveerd uit grote emmers op een bananenblad. En 't was nog goed ook. 30 Rupees (ongeveer ne halve euro) en we kunnen weer verder! Ik heb in die 14dagen rondreis meer van die lokale dingskes gegeten dan in die eerste 7 weken die daaraan vooraf gingen.

Wel een kleine noot: na de rondreis waren mijn darmen en ik wel content om op 't appartement een toasteke met kaas te eten!

Op weg naar Trichy aan de Kauvery-rivier.

Een plekje all in one... eventjes gedachten lezen!

"'k Zal ne keer goed hard roefelen da ge proper geraakt!"

"Dedimme, 'k moet harder kloppen om da hier proper te krijgen." "Allé, doe ewa voort, wijle willen hier ook onze was komen doen, he."

"Verdimme, die brok daar vanachter, krijg da maar nekeer weg!"

" 't Is ni omda 'k grijs haar heb, da 'k nimeer elegant ben, he. Voila, hop met die beentjes."

"Zalig, da water da ze hier op mij smijten. Kijk, weer e paar toeristen da komen ne foto nemen en dan denken da da zeer doet da ze mij met die stenen wassen. 'k Heb ekik een dik velleke, ze."

De volgende tempel is aan de beurt. Zoek de 7 verschillen.

Ge zou u afvragen hoe zo'n klein vrouwke die bloemen in mijn haar gekregen heeft, he.

Karakter kweken tijdens de rondreis... de toiletten! Modern bath room, man man man!

De prachtige camions moesten toch eens op de foto. Zalig toch hoe die hier altijd versierd zijn!

En de koe in de vuilnisbelt mag toch ook ni ontbreken in 't archief.
Groothandel bananen. Ge staat ervan versteld hoeveel soorten bananen er bestaan. Na enige oefening begin ik zelf 't verschil tussen de soorten te smaken.

De zus van die aan 't water, ook nog lenig, he. De ajuinen wegen.

Ge ziet, ze hebben hier in India ook niet altijd een even goe pattatenjaar, he! Zie wa 'n kleintjes...

De kindjes liepen ons achterna lopen tijdens ons toertje op de fietsriksja. Ze hadden er hun plezier in.

In de katoenfabriek. 10 meter per dag is de boodschap. Daens? Vele mooie beelden doorheen de hele reis, maar soms toch ook wel eens om even stil te staan. De harde realiteit achter sommige beelden deed me soms wel slikken.

Met de meisjes die daar in de katoenfabriek rondliepen.

Boeken toe. 't Is ermee gedaan voor vandaag.

En toen... werd ik uitgehuwelijkt! Joeng, joeng, azo ne lelijke vent. Jommo, ge lacht, hebt het maar voor, he, de meeste vrouwen hebben hier ni te kiezen.

Een korte stop aan een schooltje. Een paar kindjes kwamen vooraan een liedje zingen. Om te besluiten wij dus ook een liedje!
Bakstenen maken. Amaai, je kan 't niet op de foto zien, maar da ging nogal ne gang, zenne! Noeste arbeid. En toen dacht ik aan de keren dat ik heb zitten zagen omdat ik een half uurtje op mijn hukske de vuiligheid uit de aarbeien moest krabben.

Eén van de meest hartverwarmende momenten van de reis. De blijdschap in zovele oogjes voor een potloodje, een balpen, een boekje. Tweede stop aan een schooltje.

Prachtig uitzicht aan de rijstvelden. Op weg naar Periyar.

Een fabriek waar ze alle delen van een kokosnoot benutten. Ik snap nu eindelijk de structuur van een kokosnoot.

Et voila, l'ananas!

Tijd voor de junglewalk... alles goed toe want er zitten daar bloedzuigers met hopen. Alvorens onze toer te starten efkes met een vlot naar den andere kant!

Vrouwen en crevetjes.

Olifanten in 't echt. Allé, ik bedoel ni van die getemde aan den tempel. Vanop de boot, toen was het nog veilig...

De pracht van de natuur, midden in de theeplantages. Puur genieten! Een ideale locatie voor wa fotoshoots, niwaar?

Mo zie nekeer wa ne mooie waterval. Efkes stoppen op onze weg naar Allepey.

Aangekomen in Allepey. De start van onze boottocht op de Backwaters! Een warm welkom met kokoswater en bloemekes rond onze nek.

Zou 'k het vragen? ... Mo ba ja, ik wil echt wel graag zelf nekeer sturen!

De avond op de houseboat was echt wel sfeervol.

Geen wonder dat die beesten er ook wilden bij zijn!

Wat 'n constructies, die Chinese vangnetten op het strand van Kochi.

Zelf efkes visser spelen.

Yes, e stukske strand waar we efkes kunnen rusten en hopelijk wa bruinen. Toen wist ik nog ni dat ik een maand later weer even bleekscheet ging zijn. Toeme, toch, gans verveld!

Bescheidenheid siert.

Een Kathakali-dansvoorstelling. Azo een gezichten da die daar trekken.

Die uniformkes zijn toch echt wel de moeite. Allé, nog een fotoke!

Op het stoomtreintje naar Ooty! Nu snap ik de tsjoek tsjoek beweging, die je op school leert as je voor 't eerst over nen trein hoort. 5u voor 46km. Maar 't was buiten wel heel mooi! Eventjes een stop.

Aankomst in het tweede nationaal park dat op het programma staat. En meteen een paar hertjes te zien!

Het hotel waar we verbleven had een prachtige bloementuin. We zullen nog nekeer wa sjesten verkopen!

Schooltje nr 3. Zonder woorden.

Door de kleine straatjes.

Start van een tocht door het nationaal park. Mama, papa, Greet en Nele, tot vóór dit avontuur spraken we van Bouillon. De tweede in het rijtje is nu Mudumalai. Diene olifant vergeet ik nooit. Run run ... faster faster. Ikke aan 't lopen met de gedachte dat diene olifant ons direct ging ingehaald hebben. 'k Heb vanzeleve zo snel nen bergop nog ni opgelopen.

De zonnebloemekes.

Dieren aan het werk

Awel, ik zal mij dan ook één gaan kopen, he. Op de plaatselijke jaarmarkt. A tiens, hier lopen precies normaal geen vrouwen rond.

India geeft kleur!

Voor we onze rondreis eindigen in Bangalore, nog even naar een park met vogeltjes. Nog een fotoke bij de bamboo.

Merci Koning Aap, Ravi, Kanan, Yves, Lennie, Julie en vooral... merci Evy dat je mij zo ver kwam bezoeken om samen een prachtige reis te maken. Je bent fantastisch!

Ocean Park

2008-08-10T03:21:00.000-07:00

Eén van de laatste Indische uitstapkes met ons Liesbet (die op het moment dat ik dit op mijn blog zet al paar weekskes in België terug is) was het Ocean Park. Een pretpark op z'n Indisch. Op verkenning...

Oei, den Tornado heeft precies zelf al nen tornado meegemaakt. Op naar de boesjotto's.

En dan naar het schietkraam.

Allé Liesbet, ge moogt uit de onderste (en enige) rij ietske kiezen.

Voor we vertrekken een kijkje nemen bij de rain dance. Een gekend fenomeen hier: dansen tussen de fonteinen!

Links van de koord de mannen,

en rechts de vrouwen!

Op tijd en stond een processie door de straten

2008-08-10T01:57:00.000-07:00

Al meer dan eens belandde ik hier in één of andere processie.

Getrommel, kleurenpracht, veel mensen samen, alles in beweging, en... de tijd doet er niet toe... India!

De kostumekes zijn soms echt wel fenomenaal.

We zullen wij, vrouwen, ons schouders wel bedekken met religieuze aangelegenheden!

A begot, ja, van dáár komt het water!

2008-08-10T01:46:00.000-07:00

Ik had nochtans al vaak die waterreservoirs op de daken zien staan, maar om heel eerlijk te zijn duurde het tot op dit moment vooraleer ik doorhad dat we hier niet met leidingen werken...
De watertank komt ons bevoorraden!

Gedaan met de schone schijn

2008-07-12T03:54:00.000-07:00

Hyderabad's nightlife... here we come!

Het missen van de reeks feesten in 't Pajottenland moet toch gecompenseerd worden, niewaar?!

Van feesten gesproken...Niet te vergeten: Op 5,6 en 7 september kermis Elingen met op vrijdag 5 sept Bobby Ewing. Allen daarheen! (Bereikbaar per auto, tractor, bus, VLIEGTUIG!)

Ethnic day

2008-07-12T03:11:00.001-07:00

Op 2 juli was het Ethnic Day in Colruyt India. Een mooie manier om het 1-jarig bestaan te vieren. Traditionele klederdracht was de boodschap. Wij dus in saree naar Pioneer Towers. A nee, gelogen, want ik kreeg da spel niet alleen aan. Dus in Belgische klederdracht naar 't werk, waar ik geholpen werd door mijn Indische collega's om in saree gewikkeld te geraken. Wat aarzelend aan de dag begonnen alla " 'k Zal maar schoon op mijne stoel blijven zitten voor er 1 van die spelden losschiet" tot zwierend door de gangen van Colruyt India alla "Zo wa stoffen wapperend rond u, da's best wel luchtig!"

De jeugd van tegenwoordig

2008-07-12T02:59:00.001-07:00

India, een land vol contrasten. Elke dag opnieuw te zien, horen, voelen, ...

Gsmke smijt

2008-07-12T02:46:00.000-07:00

De ene speelt cricket,

de andere speelt 'gsmke smijt'.

Spelvoorbereiding: Steek gsm van uw vriend in de grond.

Speluitvoering: Ga op een afstand staan en gooi met je eigen gsm zodat die de andere gsm raakt.

Voor gevorden: Start een muziekje op je gsm alvorens hem weg te gooien.

Tempels hier, tomben daar

2008-07-12T02:27:00.000-07:00

De Birlatempel in al zijn wit marmeren pracht...

Zo mooi, met die rotsen ertussen.

De 7 tomben, iets minder wit...

Bomekes op de koepel

Het groen in de tuinen aan de tomben is echt wel prachtig.

En voor onze papa: Ik heb het takje vast, he, zoals ik het geleerd heb ;-)

Straathonden in steraanbieding

2008-07-12T02:02:00.000-07:00

Speciaal op aanvraag van mijn buurvrouw Boblief... honden in steraanbieding. Amaai, hier lopen er echt veel op straat. Tijdens de dag zie je ze meestal niet rondlopen, maar 's avonds komen ze te voorschijn. En... 's nachts kunnen ze er wa van om lawijt te maken.

Boblief, welke wil je? De hondjes hieronder zitten altijd aan 't appartement hier. Beschrijf maar en ik steek hem/haar in mijn valieske in september.

't Is wel met een T, he, klojo's

2008-07-06T11:10:00.001-07:00

Paar dagen Calcutta

2008-07-06T08:48:00.000-07:00

Na mijn eerste weekjes werk in Hyderabad was het tijd om voor een paar dagen naar Calcutta te vliegen voor ' t werk. Ik was er in december al heel even geweest, maar het verschil met Hyderabad viel me deze keer veel meer op.

Het straatbeeld is daar toch wel heel anders. Straten zijn er veel vuiler, heel wat gebouwen zijn vervallen, een geurtje hier en daar is er ook niet vreemd, en vooral de armoede is er veel schrijnender. De moessonregens benadrukten die armoede nog meer, vond ik. Een aantal beelden, vaak en vooral niet die van de foto's, zijn me bijgebleven...

Alvorens de werkweek te starten, gingen we 's zondags op verkenning!

De typische gele taxi's

Ai, een accidenteke, geen probleem Auto-snel-weg is al op post.

Standaard toeteren onze Indische vrienden erop los. Niet om agressief te doen, hoor, enkel om te laten horen dat ze afkomen. Op speciaal verzoek willen ze 't wel eens achterwege laten! Dit opschrift vind je aan scholen, ziekenhuizen, ...

PBE-electriciteitskastjes in India

Baarden scheren

Groenten wegen

Foto beetje onduidelijk, maar 'k wou Indira Gandhi toch op mijn blog.

Een paar spreuken om efkes over na te denken

Een droge voormiddag... en dan kwam de regen. Ze vertelden ons dat het de eerste serieuse regen in de reeks moessonregens was.

Hoog en droog. Ge hebt gelijk, meneer!

Miljaar, mijne watermeloen!

Tijd voor de test... Op z'n Indisch drinken. Teuteke ni raken, he!

Boottocht op de Ganges, enkele sfeerbeelden

Na een volle dag van verkenning nog even langs St Paul's Cathedral en Victoria Memorial.

En dan het diner in 'Oh Calcutta'... Zalig, vooral het cremeke met mango!
Korte slotbeschouwing...
De uitdrukking 'dweilen met de kraan open' werd in Calcutta letterlijk, maar confronterend genoeg soms ook figuurlijk, plots behoorlijk tastbaar.

Na drie dagjes, terug op naar Hyderabad. 't Liep niet van een leien dakje, want op de luchthaven heb ik mijn eerste fameuze Indische buikloop gehad. Joeng joeng, wa was da? Als ik eraan terugdenk, krijg ik dezelfde zweetbuien als toen. Maar 't was gelukkig rap gepasseerd. Om begrijpelijke redenen heb ik hier geen foto's van.

Joehoe, nog een trouwfeest

2008-06-18T11:35:00.000-07:00

Na 2 weken Hyderabads avontuur mag ik opnieuw naar een trouwfeest. Toch wel iets heel anders dan de vorige keer. Opnieuw wel vrouwen en mannen gescheiden. Ik kreeg daar de vraag of dat in België ook zo was. Ba ja, eigenlijk wel, he. Vrouwen op den dansvloer en mannen aan den toog. Toch kleine kink in de vergelijking, want op een Indische trouwfeest is er geen alcohol te bespeuren.

Efkes buiten een luchtje scheppen...
Artuur's speelkameraadjes

En Emma's speelkameraadjes

Westland shopping center

2008-06-18T11:25:00.000-07:00

India: een land vol contrasten... 't Is me vaak gezegd geweest. Het aanvoelen is toch nog net iets anders. Op 20 minuutjes wandelen van aan het appartement, waan ik me in Westland Shopping Center. De buitenwereld lijkt daarbinnen ineens veraf.
Alles vind je daar... Alleen after-sun vinden, is zelfs in dit center nog geen evidentie. Leg maar eens uit da ge na de zon zo'n rood velleke krijgt da "vocht" nodig heeft. Ze zijn met allerhande producten afgekomen, maar niet met aftersun. Tja, als ze bij ons iets nodig hebben voor als hun huid wit wordt, zullen we ook efkes moeten zoeken naar 't juiste product, niwaar?!

Hollands verjaardagsfeestje...in India

2008-06-18T11:07:00.000-07:00

Zaterdagavond waren we uitgenodigd bij Mike, een Hollandse kennis. Jaja, de Hollanders in India zijn helemaal niet gierig! Zo ver komen om uw bovenbuur dan toch te leren appreciëren, waarvoor 't allemaal niet goed is, he. 't Was een barbecue om vingers en duimen (of hoe zeggen ze da nu weer) van af te likken. Mike, merci he!

Voor de start (volgens Indische gewoonten waren we een beetje te vroeg) wordt de oprit nog snel wat versierd, met een soort poeder, dat iets van krijt wegheeft.

Een klapke met onze Duitse Dorit. De warme buiten-Colruytse contacten doen me echt wel deugd.

Gezellig in de ronde...

Een dagje uit met een paar collega's

2008-06-18T10:11:00.000-07:00

Vrijdagavond kreeg ik het leuke voorstel om er een dagje op uit te trekken met wat collega's. Tof! Benieuwd wat ze van plan zijn...

Eerst eventjes halt houden bij een kokoskraampje om wat kokoswater te drinken. Lekker!

Dan naar een Balajitempel en een Shivatempel.

In die Balajitempel was het superdruk. Massa's mensen liepen daar rond de kern van die tempel woorden te scanderen. Na wat uitleg begrijp ik dat er daar 2 'soorten' mensen zijn.

- Mensen die 11 toerkes maken om aan Balaji te vragen een wens te laten uitkomen

- Mensen die 108 toerkes maken om Balaji te bedanken dat de wens uitgekomen is

Massa's mensen met massa's wensen dus!

't Was een hele ervaring, maar om eerlijk te zijn voor mij op sommige momenten ook wel een beetje bedreigend (luid gescandeer, massa mensen om me doorheen te worstelen, ongekende gebruiken)

Buiten aan de tempel (binnen geen foto's)

Opnieuw eventjes halt houden aan een kraampje. Nu eentje om suikerrietsap te drinken. Vers van de pers. En de darmen kunnen er blijkbaar tegen, olé olé!

Wat een mooi tempeltje onderweg.

Na een bezoek aan de tempels, trekken we naar een begraafplaats van een ex-chief minister (hoofd van de deelstaat Andra Pradesh waar Hyderabad in ligt)

In de tuin vind ik een mooie cactus

en zie nekeer hier... stinkertjes begot, zoals vroeger bij ons in den hof!

Daarna naar het Lumbinipark. Met de speedboot een toerke op het meer rond het immense Boedha-beeld.

Oei, Sonu's vestje is precies wel wat te groot...

Zalig was het op het water!

Voor we het park verlaten, lopen we nog even langs de plaatselijke Aqualibi.

Transport strike

2008-06-18T09:55:00.000-07:00

Na welgeteld 6 werkdagen is 't hier zover... transport strike! Er wordt dus niet alleen in België gestaakt. Geen nood... de autoriksja's rijden nog, dus met een alternatief vervoermiddel naar 't werk. 't Was bovendien nog plezant ook. In ieder geval goed wakkergeschud (al is 't aan mijn gezicht toch precies ni echt goe te zien da 'k wakker ben)

Ai, voor 's anderdaags, vrijdag, wordt aangekondigd dat ook die riksja's van de baan zullen gehouden worden. Verlengd weekend dan maar...tijd om de buurt om en rond het appartement eens te verkennen.

(Kleine noot: Voor wie zou twijfelen aan onze ijverigheid... next Saturday extra working day.)

De strijkwinkel

De werf

Het eerste weekend in Hyderabad - deel 3

2008-06-08T06:28:00.000-07:00

Zaterdagavond mocht ik naar mijn eerste Indische trouwfeest, allé ni de mijn, he! Ni slecht, he, na 4 daagjes!

Eerst nog efkes bij Samyal (driver) thuis gaan dag zeggen.

Met zijn familie op de foto.

En dan naar de trouwfeest!

Mannen en vrouwen apart, ikke dus bij de vrouwen voor wie zou twijfelen. Et voila, binnen de kortste keren zaten we bij de bruid. Als ik bruid zou zijn (ooit), zou 'k precies toch liever iemand naast mij zitten hebben die ik ken, ipv een collega van mijn nonkel die uit Wagadoegoe ofzo komt, mo ja, opletten met eigen (Westerse) oordelen, he!

Jaja, goe gezien... ik heb een boeleke in mijn handen. Een close-up...

De 'function' zelf begreep ik niet zo goed. Een grijze wijze man liep van buiten (bij de bruidegom en companen) naar binnen (bij de bruid en de vrouwen achter de gordijnen), gaf de bruid eens iets om op te eten, kwam met een boek waarin hij schreef. Hoewel 't me niet allemaal duidelijk was, was 't toch een hele ervaring. Sommige mensen spraken beetje Engels en zo probeerde ik af en toe toch iets te weten te komen.

Na de function tijd voor het feestmaal... met mijn rechterhand. Eens de truc met de duim vast, lukte het eigenlijk behoorlijk goed, al zeg ik het zelf.

Mezelf voeden...

Elkaar voeden ...

Et voila... de bruidegom!

's Anderdaags op tijd op, want de 1ste en 3de zondag van da maand hebben we toegang tot het sportcomplex van de Indian School of Business met zwembad, squash, tafeltennis, basket, ... Vooral het zwembad vind ik super: urenlang heb ik genoten. De squash vraagt nog enige oefening om eerlijk te zijn.

Nog een beetje bleekskes., maar we werken eraan!

De 'sportiviteit' kende geen grenzen... 's Avonds nog een wandeling met de Hash (vereniging met vooral buitenlanders)

In mijne nieuwe wandeloutfit...

En de zon ging onder... Einde eerste weekend!

Het eerste weekend in Hyderabad - deel 2

2008-06-07T06:12:00.001-07:00

Na de keukenkastjacht, trokken we naar het Golconda Fort.

Trek eens een foto, 'k zal mij heel spontaan omdraaien als je roept.

Trapjes op!

Onderweg voor de dorstigen... drinkbaar water... ge moet ze hier toch ook niet altijd geloven!

Eens boven aangekomen: een mooi uitzicht over het fort en over de stad.

Een mooi uitzicht ... tenminste als je in de verte kijkt. Dichtbij op z'n Indisch...allemaal 'vuiltjes'

En ook allemaal beestjes

Voor we 't fort verlaten: nog wa apetoeren. Onze driver Samuel over de hekken.

Inderdaad, ik kon toch niet onderdoen. Mee in de gevangenis!

Ne grote mond, mo dan er weer uitgeraken...

Het eerste weekend in Hyderabad - deel 1

2008-06-06T12:10:00.000-07:00

Eerlijk gezegd toch beetje nerveus hoe de weekends zouden verlopen, maar al opgetogen over de leuke vrijdagavond, stond ik zaterdagmorgen op. Bijna zaterdagmiddag eigenlijk, want de emoties, veranderingen, vele prikkels vreten toch wel energie en ik was dus behoorlijk moe!

Eerste activiteit op het programma: zoektocht naar een keukenkast!

Voor we vertrekken eventjes buiten aan het appartement een kijkje nemen.

Dag Sandiarani en Raj, de twee kindjes van onze watchman (concièrge)! Eventjes samen op de foto.

En dan op stap... In den "big bazaar" geen keukenkasten te vinden, maar wel schorten met hopen. Zal nog van pas komen ...

Verder op tocht... Ai, we moeten langs de andere kant van de straat geraken.

Winkeltjes hier, winkeltjes daar ... kasten hier, kasten daar ....

Mo zie nekeer hier nen Dreamland

Na paar uurtjes vind ik de kast van mijn (Indische) dromen!

Eerste dagen in India

2008-06-06T10:21:00.000-07:00

Dinsdagavond 25 mei kwam ik aan. Na een uurtje wachten op mijn valiezeke, kon ik de luchthaven verlaten. Miljaar, wat 'n volk daarbuiten aan die luchthaven! Al snel zag ik de "white face". Stefan kwam me ophalen. De opvang van de ervaren ColruytIndianen is super. 't Was hier letterlijk en figuurlijk een warm onthaal!

Om de schok niet te groot te maken, at ik in die eerste (halve) werkweek ook eens lekker (niet pikant!) Belgisch... stoofvlees met compot en puree!

En voor de aandachtige kijkers: ik heb mijn gileke rond mijne nek want mijn keel had al snel een beetje last van de temperatuurswisselingen (hitte buiten, airco, blazers) ... lichaam en geest moeten efkes wennen, niewaar?!

Na 3 werkdagjes... vrijdagavond... tijd voor TEA. Elke vrijdag zijn er bijeenkomsten van deze vereniging voor buitenlanders. Op verkenning dus. 't Was een leuke avond en... ik leerde al meteen een paar niet-Colruyters in Hyderabad kennen. "From where are you?" ... En Caroline (bleek nadien haar naam te zijn) antwoordt toch wel niet "From Belgium!". Ik kan in Hyderabad mijn Frans wat bijschaven voor wanneer ik bij Greet en Arnout ga (http://www.maisonfouga.com/), want Caroline is van Wallonië. Tof!

Even terugblikken op het afscheid

2008-06-06T09:55:00.000-07:00

In Hyderabad toekomen zonder te vertrekken... A nee, dat ging niet! 'k Had het nochtans graag gewild, want amaai het afscheid was niet niks voor mij. Loslaten... 't is me niet echt gegeven. Maar ik ben erdoor geraakt... ' t Feestje in den toren, het dag-gaan-zeggen bij de geburen in Elingen, de namiddag spelen met Seije, Artuur, Emma en Flore, 's avonds voor 't vertrek de vriendjes en de familie nog eens over de vloer, de knuffels met mamsie, papsie, Greet, Arnout, Nele, Johan, ... Traantjes bleven niet uit, maar 't waren eigenlijk ook wel heel warme momenten. Bedankt allemaal!

En dan... de vlieger op richting (Colruyt) India! Het avontuur kan van start gaan. Voor 3x 3maanden ... Annelies East !