Mijn euforie is misschien moeilijk te begrijpen op 't eerste zicht, maar met een verslagje probeer ik u toch efkes inzage te geven in mijn kopke...
Onze koning en onze koningin komen op zaterdag 8 november naar Hyderabad. Een weekendje tevoren rijst het idee om nekeer te zien of we niks kunnen forceren. Zo een groepke Belgen hier, ge weet maar nooit dat we hen ergens mogen begroeten.
En zo begon het verhaal... Zaterdag 1 november bel ik naar de ambassade om onze wens uit te drukken. Gezien ik in weekenddienst op een noodnummer zat, verzocht de mevrouw mij maandag naar de consul te bellen. 't Was wel een beetje nood, want slechts 1 week meer, maar gewillig als we zijn, hebben we de lijn maar snel ingehaakt voor echte noodgevallen.
Maandag werd al snel duidelijk dat een ontmoeting er nog wel inzat! Voorlopige afspraak aan de luchthaven. De werkweek gaat verder, in mijn hoofd slingeren al wat vlaggen en lintjes.
Vrijdag komt er meer nieuws... De luchthaven wordt te moeilijk. 't Zal in de namiddag aan Charminar te doen zijn met koningin Paola, terwijl koning Albert met de zakenlui ergens anders zit. Leek ook nog wel gezellig, we zouden zelfs iets mogen zeggen. Wij, ook met dit plan in onze nopjes. Beetje later terug een wijziging. 't Zal toch met koning Albert en koningin Paola zijn, in een hotel. We kunnen met beiden spreken, en na mij te vergewissen van wat kan en niet, hoor ik dat het redelijk informeel zou zijn, maar dat we zoals het hoort volgens het protocol geen vragen mogen stellen. Bon, de psychologische en praktische voorbereiding kan beginnen!
Zaterdag, wijle perfect op tijd, op ons paasbest, in de lounge van het hotel. Mijn gsm rinkelt... slecht nieuws, programma beetje uitgelopen, ontmoeting in het hotel wordt onmogelijk. Oei, wat nu? Vliegensvlug naar de luchthaven is de boodschap!
De start van een fantastisch avontuur, 'k voelde mij sjust 'Schalkse ruiter'! Beetje voor we aan de luchthaven zijn, neem ik terug contact op met de ambassadeur. Waar gaat de ontmoeting plaatsvinden, waar moeten we zijn? Probleem, zij rijden rechtstreeks den tarmac op! Na een paar afwegingen, valt de beslissing dat we op eigen houtje gaan proberen op den tarmac te geraken. Aan de ingang van de luchthaven vragen ze ons vliegticket. Neenee, da hebben we ni, we moeten ook ni op de vlieger, we willen 'gewoon' de koning en de koningin van België uitzwaaien. Ze bezien ons nekeer raar, er komt iemand anders bij. Na eventjes overleg, mag er 1 iemand van ons naar binnen om daar aan een bureauke te gaan uitleggen waarom wij daar met een paar blanken staan nerveus te doen. Best ne man misschien, ons verstand blijft voorlopig zijn/haar werk doen.
Gerd, ge hebt ne fantastische job gedaan!
Ik kom, al was dat dan efkes zonder toestemming, ook binnen, om te zeggen dat we wel geen papier hadden, maar dat de ambassadeur aan de lijn misschien kon helpen.
We blijven erin geloven! De poll kort ervoor in de auto had uitgewezen dat het moest lukken, iedereen gokte op succes!
Yes, iemand van het Indische protocol komt ons halen en onder diens begeleiding mogen we door. Die vraag ons naar onze wagens, waarop we onze drivers bellen. Die komen echter afgewandeld zonder wagen, kink in de communicatie. We besluiten dan maar te voet te gaan (wat eigenlijk zelfs niet ver was), want de tijd begint fameus te dringen.Veel legermensen met geweren gepasseerd, wijle de grote poort door, op weg naar den tarmac. Ze gebieden ons enkel te lopen waar zij het zeggen en wijzen ons richting een buske. Ola, klein misverstand, wijle moeten wel diene vlieger van de koning ni op, he.
Eerlijkheidshalve vertellen we dat we geen passagiers zijn. Lap, we vliegen weer van den tarmac af. Aan de poort mogen we blijven staan.
Maar wacht nekeer, as die hier passeren in nen auto met geblindeerde ruiten, dan gaan we wel ni veel gezien hebben, he. Een laatste telefoontje naar de ambassadeur dan maar, met de boodschap dat het ons gelukt is om binnen te geraken en met de vraag of de koning en de koningin efkes kunnen stoppen. Afwachten is de boodschap.
We zetten ons alvast in paraatheid.
De caravaan komt eraan.
En dan gebeurt het! De derde wagen houdt halt. Ruiten gaan naar beneden en tijdens de volgende momenten is er vanuit onze erehaag gestommel van 'hallo', 'daaag', 'leve belgië', 'leve de koning', 'leve de konignin'. Met dank aan Gerd voor de fantastische uitspraken.
Het was gewoon een zalig moment! De koning en de koningin lachten hartelijk en de ambassadeur kwam ons een hand geven met proficiat-wensen erbij.
Voldoening, euforie en heel veel humor! 't Was een fantastische avond!
Het bewijs ... "Waar een wil is, is een weg!"
Getekend, een trotse Belg (die nog een beetje in trance verkeert, mo voor wie zou twijfelen, da ga wel over, hoor, maar laat er mij toch nog maar wa van genieten ;-))
Met dank aan onze ambassadeur
Wat een sfeer! Iedereen heeft blijkbaar 'crackers' gekocht om er op los te schieten. 
Kodak eventjes tussen de spaken (da's zeker alleen van e wiel da ze da spaken noemen, swat, ge weet wa k wil zeggen) steken:
En dan naar de India Gate. Jammer genoeg moeten we goe voortdoen om op tijd in Agra te geraken, een stopje om 'Flanders' te gaan zoeken in dit monument, zat er dus niet in.
Bij het buitenrijden van Delhi, nog even halt houden bij de Bahai-tempel, beter gekend als 'lotustempel'
Op onze weg, zie ik geregeld zo van die gesponnen bedden.
en veel meer fietsriksja's
