Visakhapatnam... Vizag voor de vrienden!

Zaterdag 11 oktober vroeg uit de veren, want Regina, Aagje en ik hadden een vliegticket richting Vizag geboekt. Op het programma: een weekendje genieten van de oostkust van Andhra Pradesh! Oceaan, palmbomen en bergen bij mekaar... Als dat geen mooie cocktail is.

Om het rustige Yarada beach te bereiken, moesten we eerst een bergpasje over. 't Was een prachtige weg, met prachtige uitzichten. Let op het beestje dat ik juist in 't midden van mijn foto heb kunnen plaatsen!
Wijle met onze Ambassador! Gelukkig hadden we nen driver mee om de foto te nemen ;-)
Al een beetje gezakt in hoogte, en al wa dichter bij 't strand en 't groen... Ook langs de niet-strand-kant mooie uitzichten
Al van den boerenbuiten te zijn, kan ik niet passeren aan zo'n taferelen zonder mijne Canyon (knipoog naar Piet) boven te halen.
Kom van da dak af!

Bijna terug op zeeniveau, dus we zullen er gaan zijn... Laatste stukje weg!

Ja, 't is zover! We zijn er! Action in the ocean by my colleagues

Ik ging mijn kleren niet uitdoen, hoor, mijn oog mocht toch ni nat worden. Annelies, kieken, er is wel nog nen afstand tussen uw voeten en uw oog, he, als ge 1m78 lang zijt... Natte kleertjes dus!



Action on the beach by my colleague and me!



Na een tijdje luilekkeren op het strand, beslissen we een strandwandeling te maken. Naïef as da we zijn... Allé, tot aan den berg, beter gekend als "Dolphin's nose"... Dimme, veel te ver, we beslissen dan toch maar om eerder rechtsommedraai te maken.


In de heenrit waren we door een heel lokaal, landelijk dorpje gereden en aangezien er maar 1 weg is naar dat strand...moesten we terug door het dorpje. Onze driver laten voorop rijden en wijle een stukje te voet erdoor. India opsnuiven, heet dat dan. Snuif maar efkes mee!

Mooi stalleke, niwaar?

Stofkes verkopen

Water pompen

Met zo'n klein ventje ernaast, lijkt zo ne riksja toch nog groot.

Oogjes die misschien nog zo geen blanke gezien hebben...

In het idee dat boven op de trap de ouders van dit ventje stonden, trekken Regina en ik naar boven om de foto op het schermpje te laten zien. Daar zijn ze hier verzot op. Eens boven blijkt dat het niet de ouders, maar de teachers waren!

Krishna, één van onze collega's in Colruyt India, is oorspronkelijk van Vizag. Op dat moment was ze bij haar ouders even op vakantie. We mochten er zaterdagavond genieten van een hele leuke, warme, gezellige, huiselijke sfeer! De Indische gastvrijheid kent geen grenzen.

Zondagmorgen rijden we naar de Kailasagiri-hill. Kabelbaan, niks te kabelbaan... wij, sportievelingen gaan met de stairs. 1000 waren er aangekondigd, maar 't waren er 822 in 't echt. 'k Heb nog altijd spijt da 'k ze geteld heb, anders zat ik nu in 't gedacht da 'k 1000 trappen opgestapt was.

Boven aangekomen!

Na de beklimming trekken we naar Ruchikonda beach waar we onderhandelen voor een privé-boottochtje op de oceaan.

't Zicht vanop de oceaan was mooi...

MAAR... om eerlijk te zijn heb 'k ze toch wel genepen. Springt daar toch gene Indiër in 't water en blijkt da diene de oceaan lichtjes onderschat had. Motor weer in gang, en er met de boot en het touw achter. Enfin, alles in orde gekomen, hoor, mo bibi beteke schrik. De zandbank daarna maakte het compleet. De nuchtere, maar terechte opmerking van Aagje: "'t is niks, Annelies, als we hier overboord vallen, vallen we op ons gat!" De golven hebben ons echter weer mooi van de zandbank afgeholpen en een beetje later stonde we met onze voetjes op de grond.
Of voor de kindjes: voetjes in de lucht op 't moleke... een kermiske op het strand

Terwijl mama en papa niet luisteren naar wat er op het bord staat.

Na Ruchikonda beach rijden we verder naar de red Dunes. Nog wat mooie zichten onderweg.

Als da gene kunstfoto is! Tadam...

Aangekomen bij de Red Dunes

Het meest voorkomende scenario... Please 1 picture?! Regina heeft het weer aan haar been!

Mo zie nekeer, wat 'n leuk boompke, daar moet ik gaan onderstaan!

Arranged marriage, love marriage or secret love ... Who knows?!

In Bheemili gaan we nog even naar de Dutch Cemetry. Op de graven zouden Nederlandstalige opschriften staan, maar dat konden we niet zien, want the gate was closed.

Fotoke van de cemetry door de gesloten poort.

Stilaan tijd om af te ronden..

The end of a great weekend!

Appendix: Kwestie van de 'lessons learnt' ewa te delen, niet alleen op 't werk, maar ook daarbuiten! Wat betekent 24h check-in check-out out? Da ge eenders wanneer moogt uitchecken? Ja, goe geprobeerd, dat dachten wij ook, en ze hebben het ons nog bevestigd ook... Alleen moet je dan wel een extra nacht betalen als 't 24h na uwe check-in is da ge uitcheckt! Ik hoop u met deze informatie eventueel 30minuten discussie te besparen. Maar enfin, na een receptie bijeengeroepen te hebben, is 't ons als bij wonder nog gelukt om er, omgerekend, 30euro af te krijgen. De balans: Toch nog op tijd voor onze vlieger en 1euro per minuut discussie bespaard...ni slecht toch!

Op naar de zoo

De schepping in al zijn variëteit,
mens en dier zijn verschillend wereldwijd

daarom moest ik tijdens mijn Hyderabads bestaan,
toch ook eens naar de zoo gaan!

Ne mega-turtle

(basstem) Awel jong, wa stade gij daar zo te kijken, in Europa nog nooit nen aap onder nen boom gezien misschien?
De witte tijger. Miljaar jong, mooi, maar 't zien er eigenlijk gevaarlijke beesten uit. Als die 4 die er zitten nu tegelijk tegen die roeste kooi zouden springen, kunnen die daar dan niet uit?, was de eerste vraag die in mij opkwam. Misschien hebben de nieuwsberichten van "Indische zoo-ontsnappingen" daar wel iets mee te maken...
Hier hangen precies patatten aan de bomen. Na een paar vreemde blikken van Indiërs omdat we foto's aan 't nemen zijn van bomen ipv van beesten, informeren we ons toch eens: het blijkt een 'olifantenboom' te zijn.
De schepping in al zijn variëteit ....
schoon en lelijk wereldwijd.
Bruintje, euh, zwartje de beer ziet er een beetje boos uit.

Awel, as ge 't mij vraagt, ziet er de beervariant hieronder toch wel liever uit.

Een moskee in de zoo. Tja, jongens... da's om moppen vragen, he!

'k Wist da ze in India soms nog wa achter zijn, mo zoveel?

Mijn excuses voor de uitlatingen, we mogen toch al eens zeveren, he. Ter compensatie...Da hebben ze toch wel heel mooi nagebootst, he. Voila, mijn impulsief karakter komt weer boven: er eerst een fameuze lap op geven en 't dan egau proberen goemaken...

Pechvogel van de week

De feiten:
- 1ste weekend: valpartij - gevolgen: linkerflank beschadigd - elleboog geschaafd, heup blauw
- begin week 2: ooginfectie - gevolgen: behoorlijk wa pijn - naar spoed - eventjes buiten strijd


En voor wie dacht dat ik vanaf nu bondig ga beginnen schrijven, goe mis!
Hier gaan we...
- Wat gebeurt er als ge na een avondje uit terug naar huis wil gaan, van uw melk zijt omdat ge een schoon balloneke gekregen hebt en bovenal als ge een beetje lomp zijt en als ge niet doorhebt da een verhoogske achter u stopt en ge toch een stap achteruit zet? Ge valt ne slag achterover op uwe rug! Buiten 't feit dat ik het hier af en toe nog eens mag horen, vielen de gevolgen goe mee. De rapjes op mijn elleboog zijn al ongeveer genezen en de blauwe schijn op mijn heup trekt al weg.

- Het 2de feit was iets pijnlijker. Maar ook dat is intussen zo goed als achter de rug.
De voorbije dinsdag begon mijn linkeroog hevig te tranen. "Heb ekik verdriet da kik ni weet?", zou Urbanus zeggen. Nu kan ik het hier met wat humor neertypen, maar eerlijk gezegd was de humor er toen niet echt meer bij. Blijkbaar is mijne mond ne goeie barometer (bron: collega's), want het werd plots (troebel) beeld zonder klank. Het werd tegen dinsdagavond een behoorlijk pijnlijke zaak met mijn rood, tranend oogje dat geregeld toetrok. Mijn lieftallige collega's overtuigden me naar spoed te gaan. Ik was er eigenlijk niet graag bij, 't ziekenhuis in India was tot dan toch wel een drempel voor mij... Gelukkig stond die hele tijd Regina aan mijn zij om mijn traantjes, ondertussen niet meer alleen van de infectie maar ook van een beetje verdriet (verdriet da 'k wel weet, zou Urbanus zeggen...), te drogen en mij te helpen mijn manneke te staan in 't ziekenhuis. Ons manneke staan was in 't begin toch wel nodig. We komen daar toe op spoed en de dokteres zegt direct: het is een infectie. Moet je daar ni in kijken? ... Neenee, 't is duidelijk. ... Wij willen een oogarts zien ... Ik ben oogarts ... Kijk dan in da oog ... Bon, ze ging uiteindelijk toch eens in mijn oog kijken. Manmanman, azo een felle lamp! Jammergenoeg kon ik net geen licht verdragen in dat oog. Toen ze aan mijne kajiet begreep dat het misschien toch serieus kon zijn, deed ze iets verdovend in mijn oog, zei ze dat ik 'a little worried' mocht zijn, en belde ze naar een gespecialiseerd eye institute om mijn komst te melden. Eens daar aangekomen, kreeg ik er al snel vertrouwen in. Eén van de dingen die voor dat vertrouwen zorgden waren toch wel de herkenbare apparatuur van bij mijn eigen Belgische oogarts. 't Werd zelfs nog efkes grappig toen diene dokter zijn gsm ging... Tunetje van nen ambulance, begot! Ik kreeg diezelfde avond nog wa druppels mee en moest woensdagvoormiddag terug voor onderzoeken. Ahv testen, foto's en een laboratorium-onderzoek van een beetje weefsel dat ze van mijn oog geschraapt hadden, werd mijn medicatie aangepast. Na 2 dagjes thuis van 't werk ging 't al veel beter. Zaterdag moest ik op controle en ik kreeg een goed rapport. Duidelijk verbetering zichtbaar. Aangezien het oogoppervlak toch nog niet helemaal genezen was, moet ik wel woensdag nog eens terug voor een laatste (denk ik toch) controle.
Het moet gezegd... Ik word daar heel goed verzorgd!
Weer een ervaring rijker, een grens verlegd, en een vooroordeel minder!


PS: Om begrijpelijke reden bevat dit bericht geen foto's.

Het besef

Tijdens het eerste weekend hebben we in de buurt van Hans' appartement een wandeling gemaakt. Hans, Piet, Kjell en ik trokken op pad met de camera op zak om wat "India-beelden" te schieten! Hans moest zijn huis uit zodat Katrien, Gerd en Evy zijn verrassings-verjaardagsfeest konden voorbereiden. Opgezet spel, of niet, 't was toch wel de moeite waard!

Vele impressies... het besef terug in India te zijn!

Ik laat de beelden spreken, zoals ze dat bij mij gedaan hebben...