The end

Kort maar krachtig...

Ik vertrek met meer dan met wat ik toegekomen ben!

Bedankt voor de vele steun bij dit schitterend avontuur, op en buiten 't werk...

Laatste tripje naar ... GOA

Voorbije maandag, 8 december, was het hier Bakrid, een offerfeest en zodus...nog eens feestdag! Het ideale verlengde weekend om naar de plek te trekken die ik toch nog echt wou gezien hebben alvorens terug te keren naar Belgie.

Allé, ideaal, dat dacht ik op voorhand, tot er weer eens een bericht binnenkwam van extra waakzaamheid op de luchthavens op 6 december. En wanneer vertrokken wij? ... 6 december. In het verlengde van vorig bericht over de 10k ... ikke nog steeds klein harteke. Maar, ne mens moet af en toe eens op zijn tanden bijten en z'n eigen gedrag ni teveel bestendigen. Wijle weg naar Goa!
Alvorens we vertrokken, nog even op de foto met de kindjes van 'beneden', want de watchman gaat ons jammergenoeg verlaten. Intussen, één weekje later, ben ik blij te mogen zeggen dat ze hun blijkbaar bedacht hebben. Ze zijn er toch nog... Joehoe!

Luchthavens en vlucht overleefd; we kunnen dus beginnen aan ons zorgeloos weekendje. Alhoewel... de bekende hippiemarkt op zaterdagavond gaat niet door. Zo jammer, want dat is toch wel echt één van de dingen waarvan 'ze zeggen' dat je 't eens moet gezien hebben in Goa. Nog jammerder werd het wanneer ne klojo op nen brommer daar nog ne ganse uitleg aan geeft rond angst voor aanslagen, Goa volgende target enz. en dedees werd weer stiller. Piet en Aagje stonden mij echter zeer goed bij! En, 'k moet zeggen, misschien de eerste uurkes de zaterdagavond niet, maar daarna en ook de rest van 't weekend: zen, zonder schrik. Het was echt een ontspannend weekendje. Daar zaten de zalige muziekbandjes van het hotel zeker voor iets tussen. Manman, wa was da? Rainstorm, 'k zal ze niet rap vergeten! Foto duister of niet, hij moet erop.

Ik aan het genieten van Rainstorm
Na lang uit te slapen en een rustig ontbijt, trokken we naar 't strand...over de boten want we hadden precies ne verkeerde afslag genomen. Het Benidorm-gehalte op Baga beach (en ook daar in de straten) is wel behoorlijk hoog. Azoveel witten dat daar rond lopen!
Na een paar uurtjes strandliggen, besluiten we een tochtje met de scooter te maken. Tijdens een korte stop, op weg naar een fort, ga ik even een kijkje nemen in één van de vele kerken die Goa rijk is.
Voila, aangekomen bij het fort.
Zoals je misschien ook al zag op de vorige foto, is er van het fort niet zoveel meer overgebleven. Maar... het biedt wel prachtige uitzichten.
Die palmboomkes daar gans links op da heuvelke (as ge heeeeel goe kijkt), die hebben ze daar toch zeker gezet voor de fotokes. Efkes inzoomen...
Ook boven ons is er wat te beleven. Een zeearend met een viske tussen zijn pootjes. (Weer goe kijken)
Een kleiner vogelke waarvan ik de naam niet ken, maar toch ook wel mooi, vind ik.
Een beetje onder ons zijn ze blijkbaar een clip aan 't opnemen.
Bovenop het fort met binnenwateren op de achtergrond.
En wijle terug aan 't hotel aangekomen met de scooter. Zalig, was dat, nog eens zelf een rijdend ding besturen!
De familie klepkes.
Als afsluiter nog een fotoke van het hotel. 't Was er echt wel in orde! 't Was één van de weinige Indische hotels waar we tijdens het ganse weekend geen spel gemaakt hebben. Zijn wij het nu gewoon aan 't worden of was dit echt een uitzonderlijke bediening? 'k Mocht zelfs onze sleutel (tijdelijk) kwijt spelen en dan nog kwamen die altijd met de glimlach onze deur opendoen!

De 12k van Hyderabad

Om een beetje in beweging te blijven, ga ik hier geregeld naar de fitness. Op de loopband een paar kilometertjes lopen, werd zo stilaan een 2x/week-activiteit.

Toen ik dan hoorde dat hier de "10k van hyderabad" georganiseerd werd, had ik een 'echt' doel voor ogen! Het moest en zou lukken. Met dank aan Sylvie voor mijn professioneel oefenschema in de laatste week vooraleer ik moest 'pieken'!

Maar... dat was buiten de aanslagen in Mumbai én mijn klein harteke gerekend.

Aangezien die aanslagen nog maar net gebeurd waren en ik schrik had om me op een massa-evenement (zo ongeveer 30.000 deelnemers) te begeven, ben ik uiteindelijk toch maar niet gegaan. (Voor wie mij kent, na veel vijven en zessen...)

Diezelfde dag, 30 november, ben ik dan wel mijn kilometers waarvoor ik zo getraind had, gaan afleggen op de loopband. Pieken moest ik doen, verdimme! Om dan toch nog een extraatje te hebben tov den 10k (eigenlijk dus gewoon psychologisch om toch iets positiefs te vinden in 't feit dat ik niet geweest was), heb ik er 12 gelopen! Jieha!

Voila, in mijn truike dat ik al gekregen had, aangezien je op voorhand moest ingeschreven zijn en met den ipod van Aagje, waarvoor dank, want ik was mijne mp3 op 't appartement vergeten:

De denkbeeldige eindmeet nabij.

Moe maar tevreden!

Een gewone Hyderabadse zaterdag, maar toch weer speciaal

We moeten niet altijd op zwier zijn om dingen te beleven. 't Kan ook gewoon in de kelder, op de straat.

Ik had nog een lading bikskes van ons mama meegekregen om hier aan kindjes te geven. In de week is 't niet zo evident om in een schooltje te geraken, dus ging ik dat op zaterdag doen. Op zaterdag is 't hier in de voormiddag ook school.

Toen ik uit mijn appartement naar beneden kwam om op pad te gaan, zag ik dat onze kelder omgetoverd was, om er een puja te houden (bidden, zingen, samen eten, ...). Let op de man in 't zwart met oranje sjaal. Die dag liepen er in deze outfit heel veel mannen rond op straat.

In een met dekens afgebakend stukje zijn er een aantal mensen de maaltijd aan 't voorbereiden.

We krijgen een theetje aangeboden...

Foto's van de eigenlijke puja heb ik niet, want dan was ik weg werken. Naar 't schijnt was 't de moeite... Eerlijkheidshalve moet ik hier wel vermelden dat het zeker niet zo is dat ik elke zaterdag ga werken, hoor, maar toevallig wel diegene waar ik nu iets van op mijne blog zet ;-)

Verder nu over het bikskesverhaal. Dat schooltje waar ik naartoe wilde gaan, was er niet meer. Er was wel een ander om de hoek, maar de nood aan bikjes was daar volgens mij minder groot. Beter dan om ze op straat aan een groepje kinderen te geven, dachten mijn collega's en ik.

Amaai, wa was da? Het werd daar zowaar een gevecht, ik had nochtans bikskes genoeg. Maar 't lukte me niet zo goed om hen dat duidelijk te maken.

Ik probeerde hen ook op een rij te doen staan, zodat ik een beetje zicht had wie ik al eentje gegeven had, maar dat lukte me ook niet. Althans dat dacht ik toch...want ik heb het zelf niet eens live opgemerkt, 't was rap weer ne mierennest. 'k Was zelf stomverbaasd toen ik deze foto van Piet zag.

In ieder geval weer iets om mee te nemen...grote blijdschap om kleine dingen! 'k Hoop alleen dat ze niet meer teveel gevochten hebben nadat ik vertrokken ben, want sommigen wouden er precies meer terwijl een ander er daardoor geen meer had; de grote wereld in 't klein... Ook dat is realiteit.

Op schoolreis naar Nagarjunasagar

Een heel groot meer, een dam, watervallen, een eilandje ... Nagarjunasagar!
Met een aantal teams van Colruyt India trokken we erop uit. Met de bus.
't Werd een dagje op z'n Indisch. Zo leren we elke dag weer wat bij.

Om 5u uit de veren, want om 6u verwachten ze aan onze opstapplaats. Eerste fout: Wij schoon op tijd aan 't wachten. Maar geen bus te zien... Gelukkig konden we bij het ochtendgloren genieten van het ontwakende straat beeld, met ratten.

Een goed half uur later dan voorzien, wijle weg!

Na een eindje te rijden, maken we een ontbijtstop in de natuur.

Ziehier het ontbijt (let op het aluminium schaaltje)
Ziehier de natuur
Ziehier mijn reddingsoperatie. Manmanman, fout 2: veronderstellen dat ze alle afval mooi gaan verzamelen. Neenee, boef, alle (een 50-tal) schaaltjes op de grond. Een aantal van de Belgen, waaronder ik, zagen het met lede ogen aan. Lap, weer een afweging tussen hoever meegaan in, aanpassen aan hun denken, hun cultuur, hun gewoontes en waar we iets van onze cultuur, waarden toch wel echt belangrijk vinden en dat willen aangeven. Bon, overwicht naar onze cultuur in dit geval: 'Annelies Greenpeace' zoveel jaren later op kruistocht met een plastieken zak om alles te verzamelen. Ik heb er heel veel vragen over gekregen. "What are you doing?", "No problem, this is usual in India", "Everybody does it", "Ok, if you really feel it's important, we will do it, please you shouldn't do this",... 't Leverde in ieder geval boeiende gesprekken op.

Daarna terug de bus in om rustig verder te rijden naar onze bestemming. Fout 3: rustig, ja, dat dacht je maar. Met z'n allen zingen, roepen, zelfs dansen op de bus!

Naarmate we dichter komen wordt het heuvelachtiger en zie ik hier en daar wat 'wateren'. Zo mooi, dat belooft!

Rond 11u komen we aan. Et voila, de dam!

Even later, na een klein beetje wandelen, bereiken we de Ettipottala waterfalls.
Nu eentje met mij erbij.

En nu eentje met enkele collega's erbij.

Tijdens het terugwandelen, geniet ik verder van de prachtige natuur, met nog wat andere watervallen op de achtergrond.

Indische natuur met Indische figurant.

In de namiddag maken we een boottocht naar een eilandje. Nog even achter mij kijken: de achterkant van de dam.

Op de boot met Deepa, nog een collega.

Aankomst bij het eiland. Miljaar, hier is precies nog volk.

En dan later terug van het eiland afgeraken. Uur van terugkomst is afgesproken, dus we zullen stilaan moeten vertrekken. Fout 4: Mo nee, mannekes, we hebben toch een zee van tijd. Diene boot zal wel niet op tijd zijn. En als we dan toch uiteindelijk allemaal aan de plaats staan waar de boot komt, dan gaan we niet in de rij staan wachten, neenee, dan gaan we nog wa foto's maken. We geraken bijgevolg dus ook niet op de eerste boot die toekomt. No big deal...time is plentiful, er komen nog wel boten zeker!
Dit kindje geraakte wel op de eerste boot. Dada!

En zo geschiede, er kwamen nog boten... Gelukkig toch dat we 2u vertraging opliepen, anders had ik dit mooi beeld niet kunnen schieten.

Charminar

Ik maakte me de bedenking dat ik het toch niet kan maken om op mijn blog over mijn Hyderabadi bestaan niet te spreken over Charminar. In mijn archief van 14dagen geleden zitten zeker toch toevallig geen foto's van het bekendste monument van Hyderabad met z'n 4 minaretten. Voor de historici onder ons: gebouwd in 1591 omdat de pest bedwongen was.

Excuseer mij, ik realiseerde mij pas nadat ik onder da gewelf gelopen was, da 'k mij misschien beter een beetje vroeger nog eens omgedraaid had om ne mooie foto te maken. Toch nog een glimp...

Rondom Charminar, in het hartje van het oude stadsgedeelte, krioelt het van 't volk en de kraampjes. Let ook op de vrouwen in zwarte burka (al staan er hier nu wel ni zoveel op precies); in dit gedeelte toch een vertrouwd stadsbeeld.

Kraampjes, dus the place to be om wa klein prullen te kopen. Awel, ne houten lepel, da zou nog wel handig zijn om mijne tiramisu zo luchtig mogelijk te krijgen. (Jaja, ze hebben hier mascarpone... Speculaas en Amaretta wel geïmporteerd uit Belgie - Ellen, bij deze nene dikke merci voor de laatste lichting ;-))

Allé, 't is goe, Gerd, ge moogt hem efkes lenen om uw mannelijke autoriteit wa kracht bij te zetten. Iemand een Cent Waferke? Opgelet voor mogelijke chemische haarreacties...

Ik wilde nog zo graag van die metalen pottekes om uit te drinken. 'k Zal kik wel afbieden, die mannen maken hier prijsafspraken, verdimme! Soms moet ne mens al eens kunnen toegeven, en ja, ze waren echt wel mooi...

Ikke nog efkes tussen 't volk, met Charminar op de achtergrond.

Wat mij betreft, is het daar na een uurtje of twee per bezoekske wel genoeg geweest.

Met de bedenking dat het voor mij blijkbaar veel minder energie vraagt om drukte te maken dan drukte te ondergaan, besluit ik.

Voor vorst, voor vrijheid en voor recht!

We hebben geschiedenis geschreven, as ge 't mij vraagt!

Mijn euforie is misschien moeilijk te begrijpen op 't eerste zicht, maar met een verslagje probeer ik u toch efkes inzage te geven in mijn kopke...

Onze koning en onze koningin komen op zaterdag 8 november naar Hyderabad. Een weekendje tevoren rijst het idee om nekeer te zien of we niks kunnen forceren. Zo een groepke Belgen hier, ge weet maar nooit dat we hen ergens mogen begroeten.

En zo begon het verhaal... Zaterdag 1 november bel ik naar de ambassade om onze wens uit te drukken. Gezien ik in weekenddienst op een noodnummer zat, verzocht de mevrouw mij maandag naar de consul te bellen. 't Was wel een beetje nood, want slechts 1 week meer, maar gewillig als we zijn, hebben we de lijn maar snel ingehaakt voor echte noodgevallen.

Maandag werd al snel duidelijk dat een ontmoeting er nog wel inzat! Voorlopige afspraak aan de luchthaven. De werkweek gaat verder, in mijn hoofd slingeren al wat vlaggen en lintjes.

Vrijdag komt er meer nieuws... De luchthaven wordt te moeilijk. 't Zal in de namiddag aan Charminar te doen zijn met koningin Paola, terwijl koning Albert met de zakenlui ergens anders zit. Leek ook nog wel gezellig, we zouden zelfs iets mogen zeggen. Wij, ook met dit plan in onze nopjes. Beetje later terug een wijziging. 't Zal toch met koning Albert en koningin Paola zijn, in een hotel. We kunnen met beiden spreken, en na mij te vergewissen van wat kan en niet, hoor ik dat het redelijk informeel zou zijn, maar dat we zoals het hoort volgens het protocol geen vragen mogen stellen. Bon, de psychologische en praktische voorbereiding kan beginnen!

Zaterdag, wijle perfect op tijd, op ons paasbest, in de lounge van het hotel. Mijn gsm rinkelt... slecht nieuws, programma beetje uitgelopen, ontmoeting in het hotel wordt onmogelijk. Oei, wat nu? Vliegensvlug naar de luchthaven is de boodschap!

De start van een fantastisch avontuur, 'k voelde mij sjust 'Schalkse ruiter'! Beetje voor we aan de luchthaven zijn, neem ik terug contact op met de ambassadeur. Waar gaat de ontmoeting plaatsvinden, waar moeten we zijn? Probleem, zij rijden rechtstreeks den tarmac op! Na een paar afwegingen, valt de beslissing dat we op eigen houtje gaan proberen op den tarmac te geraken. Aan de ingang van de luchthaven vragen ze ons vliegticket. Neenee, da hebben we ni, we moeten ook ni op de vlieger, we willen 'gewoon' de koning en de koningin van België uitzwaaien. Ze bezien ons nekeer raar, er komt iemand anders bij. Na eventjes overleg, mag er 1 iemand van ons naar binnen om daar aan een bureauke te gaan uitleggen waarom wij daar met een paar blanken staan nerveus te doen. Best ne man misschien, ons verstand blijft voorlopig zijn/haar werk doen.

Gerd, ge hebt ne fantastische job gedaan!

Ik kom, al was dat dan efkes zonder toestemming, ook binnen, om te zeggen dat we wel geen papier hadden, maar dat de ambassadeur aan de lijn misschien kon helpen.

We blijven erin geloven! De poll kort ervoor in de auto had uitgewezen dat het moest lukken, iedereen gokte op succes!

Yes, iemand van het Indische protocol komt ons halen en onder diens begeleiding mogen we door. Die vraag ons naar onze wagens, waarop we onze drivers bellen. Die komen echter afgewandeld zonder wagen, kink in de communicatie. We besluiten dan maar te voet te gaan (wat eigenlijk zelfs niet ver was), want de tijd begint fameus te dringen.

Veel legermensen met geweren gepasseerd, wijle de grote poort door, op weg naar den tarmac. Ze gebieden ons enkel te lopen waar zij het zeggen en wijzen ons richting een buske. Ola, klein misverstand, wijle moeten wel diene vlieger van de koning ni op, he.

Eerlijkheidshalve vertellen we dat we geen passagiers zijn. Lap, we vliegen weer van den tarmac af. Aan de poort mogen we blijven staan.

Maar wacht nekeer, as die hier passeren in nen auto met geblindeerde ruiten, dan gaan we wel ni veel gezien hebben, he. Een laatste telefoontje naar de ambassadeur dan maar, met de boodschap dat het ons gelukt is om binnen te geraken en met de vraag of de koning en de koningin efkes kunnen stoppen. Afwachten is de boodschap.

We zetten ons alvast in paraatheid.

De caravaan komt eraan.

En dan gebeurt het! De derde wagen houdt halt. Ruiten gaan naar beneden en tijdens de volgende momenten is er vanuit onze erehaag gestommel van 'hallo', 'daaag', 'leve belgië', 'leve de koning', 'leve de konignin'. Met dank aan Gerd voor de fantastische uitspraken.

Het was gewoon een zalig moment! De koning en de koningin lachten hartelijk en de ambassadeur kwam ons een hand geven met proficiat-wensen erbij.

Voldoening, euforie en heel veel humor! 't Was een fantastische avond!

Het bewijs ... "Waar een wil is, is een weg!"

Getekend, een trotse Belg

(die nog een beetje in trance verkeert, mo voor wie zou twijfelen, da ga wel over, hoor, maar laat er mij toch nog maar wa van genieten ;-))

Met dank aan onze ambassadeur