Pechvogel van de week

De feiten:
- 1ste weekend: valpartij - gevolgen: linkerflank beschadigd - elleboog geschaafd, heup blauw
- begin week 2: ooginfectie - gevolgen: behoorlijk wa pijn - naar spoed - eventjes buiten strijd


En voor wie dacht dat ik vanaf nu bondig ga beginnen schrijven, goe mis!
Hier gaan we...
- Wat gebeurt er als ge na een avondje uit terug naar huis wil gaan, van uw melk zijt omdat ge een schoon balloneke gekregen hebt en bovenal als ge een beetje lomp zijt en als ge niet doorhebt da een verhoogske achter u stopt en ge toch een stap achteruit zet? Ge valt ne slag achterover op uwe rug! Buiten 't feit dat ik het hier af en toe nog eens mag horen, vielen de gevolgen goe mee. De rapjes op mijn elleboog zijn al ongeveer genezen en de blauwe schijn op mijn heup trekt al weg.

- Het 2de feit was iets pijnlijker. Maar ook dat is intussen zo goed als achter de rug.
De voorbije dinsdag begon mijn linkeroog hevig te tranen. "Heb ekik verdriet da kik ni weet?", zou Urbanus zeggen. Nu kan ik het hier met wat humor neertypen, maar eerlijk gezegd was de humor er toen niet echt meer bij. Blijkbaar is mijne mond ne goeie barometer (bron: collega's), want het werd plots (troebel) beeld zonder klank. Het werd tegen dinsdagavond een behoorlijk pijnlijke zaak met mijn rood, tranend oogje dat geregeld toetrok. Mijn lieftallige collega's overtuigden me naar spoed te gaan. Ik was er eigenlijk niet graag bij, 't ziekenhuis in India was tot dan toch wel een drempel voor mij... Gelukkig stond die hele tijd Regina aan mijn zij om mijn traantjes, ondertussen niet meer alleen van de infectie maar ook van een beetje verdriet (verdriet da 'k wel weet, zou Urbanus zeggen...), te drogen en mij te helpen mijn manneke te staan in 't ziekenhuis. Ons manneke staan was in 't begin toch wel nodig. We komen daar toe op spoed en de dokteres zegt direct: het is een infectie. Moet je daar ni in kijken? ... Neenee, 't is duidelijk. ... Wij willen een oogarts zien ... Ik ben oogarts ... Kijk dan in da oog ... Bon, ze ging uiteindelijk toch eens in mijn oog kijken. Manmanman, azo een felle lamp! Jammergenoeg kon ik net geen licht verdragen in dat oog. Toen ze aan mijne kajiet begreep dat het misschien toch serieus kon zijn, deed ze iets verdovend in mijn oog, zei ze dat ik 'a little worried' mocht zijn, en belde ze naar een gespecialiseerd eye institute om mijn komst te melden. Eens daar aangekomen, kreeg ik er al snel vertrouwen in. Eén van de dingen die voor dat vertrouwen zorgden waren toch wel de herkenbare apparatuur van bij mijn eigen Belgische oogarts. 't Werd zelfs nog efkes grappig toen diene dokter zijn gsm ging... Tunetje van nen ambulance, begot! Ik kreeg diezelfde avond nog wa druppels mee en moest woensdagvoormiddag terug voor onderzoeken. Ahv testen, foto's en een laboratorium-onderzoek van een beetje weefsel dat ze van mijn oog geschraapt hadden, werd mijn medicatie aangepast. Na 2 dagjes thuis van 't werk ging 't al veel beter. Zaterdag moest ik op controle en ik kreeg een goed rapport. Duidelijk verbetering zichtbaar. Aangezien het oogoppervlak toch nog niet helemaal genezen was, moet ik wel woensdag nog eens terug voor een laatste (denk ik toch) controle.
Het moet gezegd... Ik word daar heel goed verzorgd!
Weer een ervaring rijker, een grens verlegd, en een vooroordeel minder!


PS: Om begrijpelijke reden bevat dit bericht geen foto's.